Mal Yildiz Gultekîn Keskesora xapxapok..

Keskesora xapxapok..

 
Hûn jî dizanin, van mehên biharê baran gelekî dibare, qet nebe du-sê rojan carekê baran dibare, wexta baran dibare rûyê me geþ dibe, em dibên ev rehm e, bila baran her tim bibare ku erd û zeviyên me jî toximê xwe nava xweliyê da serê xwe derxin, ew toxim bila bibe ekin, ew ekin jî risqê me yê zivistanê ye. Rizqê me hemûyan e. Sewa wê jî wexta baran dibare, em dibên ya rebî þikir em îsal jî bê risq namînin. Wan demê baran dibariyan, diya min weke çîrokan ji min re behsa keskesorê dikir: Digot dema keskesor derdikeve, zarokan kê bi ser wê keskesorê re gav ke, keç dibin xort, xort jî dibin keç...

Ez piçûk bûm, hema kêm tê bîra min, nizam ez çend salî bûm, þeþ yan jî heft salî bûm, hevalê min jî salê wan weke min bûn, Her roj me bi hev re malkanî dilîst, em diçûn gerê, em çol û beyaran diketin, heta danê êvarê em nedihatine malê, wexta danê êvarê jî em dihatin malê, di birçî de yan jî ber westa laþê me, em diketin nava ciyan me serê sibê çavê xwe vedikir.

Rojek ji wan rojên biharê ez û hevalên xwe çûne paþ mala me bi xwe re holkanî dilîst, piþtî demekê baranekê dest pê kir, me xwe avêt ber zindaran, têra nîv saetekê baran barî, dûra bêhna xweliyê, bêhna çêrê, bêhna gul û gupikan da her derê, em ber zindaran derketin, baran jî sekiniye, me dît waye keskesoreke mezin derketiye, ewê deqê çîroka diya min hate bîra min, min ji hevalên xwe re got, diya min digot kî li ser vê keskesorê re baz de, keç dibin xort, xort jî dibin keç. Em hemî zarok ber bi keskesorê reviyan, her ku em direviyan ew keskesor jî ji me dûr diket, heta ku ew keskesor li hewa winda bû, em jî pey reviyan lê me xwe negîhandê. Em cih de rûniþtin, me hinekî bêhna xwe girt, me got careke din em ê bi lez bazdin, sewa ku em ser da bazdin, em rabûn ser piyan me der û dora xwe nêrî tu kes tuneye, em çûne cihekî asê, em van deran nas nakin, em tirsiyan, me ser hev de kire qurînî dayêêê em winda bûn! Hêdî hêdî tarî kete ser erdê em tirsiyan, em nizanin em ê riya malê çawa rast kin! Me kire hêwirze, heta dengê me derket em qêriyan, ji dûr ve dengê zengilekî hat, piþtî çendekê keriyek pez û þivanê keriyê pez em dîtin, hate cem me, li me pirsî gelo em zarok bi tena serê xwe li van çolan li çi digerin, me behsa keskesorê kir jê re. Wî ji me re got netirsin, ez ê we bibim cem dê û bavê we, qet ew tirsa dilê me neçû.

Em ketine rê, bi dûr ve çira diçurisiyan, dengê jin û mêran dihat, hinekî em nêzî hev bûn, waye malbatên me li me digerin. Min xwe avête hemêza diya xwe, ez digiriyam,min ji diya xwe re qala keskesorê kir, min go dayê wê keskesorê em xapandin, em dane dû xwe û birin serê çiyan, dûre jî ew winda bû û em jî gelekî tirsiyan. Ji wê rojê vir de ez qet li pey keskesora xapxapok neketim, hema bila her tim wisa rengîn derkeve xwe nîþanî me bide bes e....

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

A piþtî wê jor;