Mal Ahmet Dere Gore

Gore

 
Di nava hevalên xwe de ez en gelekî ji Porteqalê hez dikim, car caran serê min jî diêþîne lê, kengê ez bikevim tengasiyê wê deqê dibeze hewara min, di destê wê de çi hebe tîne bi min re par dike, tu carê xwarineke xwe bê min nexwariye, gilî û gotinên xwe bi min re par dike. Sewa wê jî hezkirina min a ji bo wê tiþtekî din e, yanê weke xwîþka xwe, weke dotmama xwe jê hez dikim. Ew di nava hemî karan de, hemî tiþt ji destê wê tê, lê ya herî rind ew gorên nexþ bi nexþ gelekî rind çêdike, de wan gorena wisa dinexþîne, meriv hewas û xizmekar lê dinêre, çavê meriyan serda diçirûse, her sal ew wan goran sewa hemî der û cînarê xwe çêdike, wexta meriv wan goran dixe lingê xwe hemû kes serdan pê lingê me dinêrin, em jî gavên xwe nermîka û weke em li ser ewran re rê ve diçin, wisa dimeþin. Îca wexta Porteqal goreyan çêdike tenê yek çavnebariya wê dike, ew jî Muhbeta navranpîne ye. Hema li ku derê rûdinê, tu carê xwe topî ser hev nake, devdelingê wê ser erdê dane her tim, wexta ew pesnê xwe dide, devê me giþtan vekirî dimîne, em dibên gelo ev Muhbeta navranpînekirî van gotinan dibê! Serê sibê heta êvarê nava mala digere, wexta dibe êvar mala wê dikeve bîra wê, ne goreyên xwe heta serî dibe, ne jî kesekî paþde dimîne. Piþtî çend rojan, min dî waye Porteqalê cote gorê nexþîn çêkiriye daye destê xwe berva mala min tê, min ha goran nêrî, min Porteqalê nêrî ez gelekî bextewar bûm.

Go niha min dest bi cotegorê din kiriye, ewana jî sewa roja tengasiyê, heta sibê ez ê biqedînim, min go bira xêr be. Sibetirê piþtî nîvro ez çûme ser kaniyê, min dî waye hemû jinên ser kaniyê topî dora Muhbeta navranpînekirî bûne li gorên lingê wê dinêrin, ez jî metel mam, ez fikirîm Muhbeta ez nas dikim, ew nikare ewqas goreyên wisa nexþkirî nava çend rojan de çêke, careke din min go belkêm jî þev û roj ranezaye hemû zora xwe daye ser van gora û qedandiye. Nizanim, min ava xwe dagirt û ez çûme malê, hema pey min Porteqal bi mirûzekî nerind hat, min go keçê te xêr e! Were rûnê em çayekê bi hev re vexwin, go na tu tiþtek di qirika min de naçe xwarê. Hiiim derdekî te heye, ka bêje çi bûye, em bi hev re derman bikin, go çend rojan beriya vê min cotegore dabûn ser þîþikan, duh êvarê jî min ew qedand, þûþt bir derve raxist niha ez digerim-nagerim nabînim, nizanim kê biriye! Min go bisekine ez zanim ew gorên te niha cem kê ne.

Ez çûm ber derê Muhbetê, hema çawa ez dîtim, go walle-bille zarokan ew gorena li erdê dîtine anîn dane min, çi bûye! Qey min diziya we kiriye! Min go zûke wan gorena ji lingê xwe derxe, ew keda te nîn e, keda Porteqalê ye, heke hinek þerm bi te re hebûya, teyê bigota ka ez berê pirs kim gelo xwediyê van goran heye an tuneye, îca tu jineke beleþcî yî, ku derê tê bila bê, hema tu dibê ji min re. Ez çûme cem Porteqalê min go careke din heke tiþtekî te yî teze hebe li derve nehêle, xêrxwaz jî hene, xêrnexwaz jî hene, bila eva ji te re bibe derseke mezin, keda xwe li derve nehêle....

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;