Mal Taha Xelîl Pîroz be... Nisêbînê

Pîroz be... Nisêbînê

 
Hin hene xwe ji tiþtekî nahêlin, roja înê diçine mizgeftê û didin dû melle, çavên xwe digrin û dikevin “hizûra” nenas de. Û dema dibe yekþem berê xwe didine dêrê û ji keþe re dibêjin: Yabo ka em çi bikin, da kurê xwedê Îsa ji me razî be?

Dema diçin baþûrê Kurdistanê du cemedanan bi xwe re dibin, yeke sor û yeke reþ. Dema li Dihokê bin kofiya sor li serê xwe digerînin û dema diçin Silêmaniyê hîna bi rê de ne kofiya reþ ji paþila xwe dertînin û li ber eynika otobûsê xwe diedilînin û wiha heta vedigerin deriyê Xabûrê.

Piþtî lingê wan dikeve Bakur, her du kofiyan diavêjin çemê Dicleyê û ji þofêrê dolmîþê re bi dengekî bilind dibêjin: “Heval me bibe Amedê” û çend helbestan jî ji Ameda xopan re darve dikin û strana “Vaye PKK rabû” ji þofêr dixwazin û... wiho heta vedigerin cihê xwe û bîranînên xwe dinîvisînin û dikin pirtûk û ji “gel” re dikin diyarî da “gelê razayî” ji xew þiyar bibe û here xwe fêrî zimanê xwe yê zikmakî bike û ji helbestên wan fêm bike. Û careke din piþtî çend salan vegerin ji gel re helbestan bixwînin çi li Amedê be, çi li Dihokê be, çi .. li Nisêbînê be..! ferq tune. Tenê navan diguherin di helbestan de. Û ji her derî re û ji her kesî re çêdibe. Mane pîvan di destê wan de ye?

Dema min ev tekst dinîvisand “dostekî” min hat û li ba min rûniþt û ji min xwest ku ez jêre bejim bê ez li ser çi mijarê dinîvisînim. Min jê re got, rabû serê xwe hejand û keniya, û got:

Taha… tu serê xwe bi tiþtina re diêþînî ku tu carî çareserî jê re tune ye. Camêr dev ji wan berde, te qirik û qelem li xwe ziwa kir.

Xwedê bikim ku ne tenê du cemedanan bikin kofî ji xwe re, bera þêst cemedanî bidin serê xwe, te çi ji wan e? Te çi helbestê wan e.

Bila “gel” neçe li wan guhdarî neke.! Dinya nema weke te difikire bira. Divê tu jî xwe biguherîne. Hîna tu weke berî bîst salan difikire. Hîna ji te heye ku kes li gotinên te guhdarî dikin… mala min o?

Hinekî ez tevli hev bûm birastî, lê dîsa jî min ji xwe re got: Mane mesele ketiye xwîna min... Ma îcar ez ê ji nû ve biçim sûkê ez ê jî ji xwe re li cemedanên rengo rengo bigerim? Na weleh min wiha ne kir û çi dibe bila bibe. Xwedê bikim ez tenê jî bimînim ez ê her bêjim:

Wê rojek bê û gihayê bin keviran wê serê xwe rake… û em ê bang bikin hev bi dengekî zelal û ji hev re bêjin: Ka jiyan layiqî kê ye?

Û tovê bi salan bi xwînê hatiyê avdan. Kes wê nikaribe heta dawî destdirêjiyan lê bike!

Û çavreþên ku ev dîrok li ser dilê xwe nivîsandine. Tu carî nema winda dikin.

Û Navenda Çand û Hunerê ya Mîtanî li Nisêbînê û li me... pîroz be!

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

 

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

A piþtî wê jor;