Mal Serkeft Botan Hezkirina hirçê

Hezkirina hirçê

 
Hezkirin, ji dema ku mirov bi awayekî komî jiyan derbaskiriye û pê de form girtiye. Têgehê bi piranî di hêla evîn û evîndariyê de xwe daye pêþ. Hezkirina bawermendiyê jî têra xwe heye. Yên ku behsa hezkirinê dikin û yê ku hezkirinê li hev par dikin nabin weke hev du navbera her du kirinan de cudahiyek mezin heye. Ka em mêze bikin di jiyana rojane de ku li çiyayên Kurdistanê de bi ceribandineke rêhevaltiya hezkirine çi encam qewimîne. Rojekê ji rojan kesekî biyanî li çiyayên Kurdistanê tevdilhewa digerê û li yekîneyeke artêþa tirk rast tê. Xwe digihînê ba fermandarê artêþê û pê re dikeve nav keft û leftan. Fermandar ji yê biyanî re dibêje yekineya me mîna çembereke ji polayê ye. Eskerên me mîna bira ji hev hezdikin û heryek ji wan karê xwe di ber hevalên xwe de xwe feda bike. Biyanî ji fermandarê artêþa tirk re dibêje ku ez ji te re daxwazekê bêjim, tê karibî bi cih bînî? Fermandar dibêje hay hay. Tê di xuravîna nîvro de bîst eskerî bera cihê xwaringehê bidî û her eskerekî lengerîk þorba nîska li ber wan daynî. Tu kevçiya nedî wan ez ê kevçiya ji wan re bînim. Fermandar vê daxwaza kesê biyanî dipejirîne. Fermanê dide berpirsiyarê aþxaneya xwe û dibêje bila qewdek þorba nîska çêbike. Dema xwarina nîvroj tê fermandar eskera bera cihê xwarinê dide û li ser sifreyê ji bo her eskerekî lengerik þorba nîska datêne. Kesê biyanî jî bist heb kevçiyên destî dirêj tîne û her eskerekî kevçiyekî dide destên wan û tarîfa ku bi doxika kevçî bigirin û þorbeyê bixwin ji wan re dibêje. Ji ber ku kevçî doxik dirêj bûne kevçî negihîþtiye devê wan þorba germ bi ser xwe de û bi ser hevalên xwe de rijandine. Piþtî demekê yê biyanî yek gotinekê nake û xatir ji fermandarê yekineye dixwaze û vediqete.

Heman kes ve carê li çemçemê li komek gerîla rast tê. Gêrila wî pêþwazî dikin. Yê biyanî dibêje min bibin ba fermandarê yekîniya xwe. Daxwaza yê biyanî bi cih tînin. Biyanî pirsa hezkirinê ji fermandarê gêrila dike û di van sar û seqeman de hûn çawa jiyana xwe didomînin. Bi kurtayi dibeje, di sar û seqeman de em rêbazê jijoyan bi kar tînîn. Ku tu bêjî hezkirin; hezkirina ekolojiyê û evîndariya xwezayê bi me re heye. Fermandarê gerîlayan, kurteçîroka hirçê ji yê biyanî re dibêje. Dibeje weke ku tê zanîn gelek celebên ajalan li Zapê dijîn. Yek ji wan jî hirçên Kurdistanê ne. Rojekê ji rojan di behnvedana komek gêrîlayên de. Hirçek nezî koma wan dibe û dibe pele pela devê wê û destên xwe dive û têne û piþta xwe dide wan û dere. Gêrîla hirçê diþopînin. Di navsera zinarekî bilind de çêlika wê tê werbûye. Gêrila þemlên nava xwe bi ser hev ve girêdidin û hevalekî xwe berdidin çêlika hirçê ji wê rizda tehtê xilas dikin. Li dora hîvekê bi þun de dîsa di demek behnvedanê de hirça wan tê xuyakirin û li ser destên wê ku nanekî hingiv heye. Hirç nanekî hingiv li ser tehtikekê datîne û piþta xwe dide gêrila û diçe.

Yê biyanî dibêje ez hezkirina we dixwazim bi çavên serê xwe bibînim. Hun ê di xwarina nîvro de þorbê çêbikin û gazî bist gêrilayên xwe bikin. Dema xwarina nîvrojê tê sifrê li gorî bîst kesî têxin sêniyan. Yê biyanî jî radihêje kevçiyên xwe yê destî direj û her gêrilayekî kevçîkî dide dest wan û tarîfa ku wê bi doxika kevçî bigirin û þorbeyê bixwin dike. Gêrîla radihêjin doxika kevçiyên xwe kevçî di þorbeya sêniya hevalên xwe de dadikin. Ji ber ku kevçî doxik dirêjin û nikarin têxin devên xwe dixin dêvê rastserî hevalên xwe û hevalên wan jî kevçiyên þorbeyê dixin devê hevalê rastî xwe. Xwarina xwe yek dilopekê jê narijînin û diqedînin

Yê biyanî eceb dimîne û wiha dibêje. Ez bawer nakim ku eskerê Tirkiye bi vê hovîtiya xwe ya Moxiliyê û bi kirinê xwe yê faþîstiye ku tu encamê bi dest bixe. Bi hêviya ku kesê/a mîna Bulent Xatûna Ersoy li Tirkiyeyê zêde bibin û entellektuelên Tirkiyeyê bi hezkirina hirçê tev bigerin.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;