Nepeniya reh û rêçikên
dubendî û nijadperestiyê di nava zordariya oldariyê
de veþartiye. Ew jî bi mîta hez. Brahîmî û
Îshaqî ve girêdayiye. Di qirnê navîn de
xuya bûye rengê nijadperestiyê girtiye. Di
felsefeya zerdeþtiyê de jî mirovê bi kêr
hatî û yê neqandî cihê xwe girtiye.
Nietzche ev gotina Zerdeþt pir biriye û aniye.
Beþek ji
civaknasa Nietzche bi binyatiya faþîzmê tawanbar dikin.
Ez bixwe tevli vê ramanê nabim. Mirovên jêhatî
û neqandî û pak Zerdeþt behsa wan dike. Zerdeþt
mirovahiyê dibe xilasiyê lê ya cihûyan
mirovan dive nijadperestiyê. Ji bo ku mijar bê fêmkirin
divê ev mît ji hev bê vekirin û þîrovekirin.
Di dem û dewranan de berî
hz. Îsa û piþtî mîta tofana Mezopotamyayê
xweda ehd dike ku tofaneke weke ya Nûhî li serê
mirovan êdî raneke. Pîþtî tofanê dîsa
gelheya mirovan pir dibe û mirov qedr û qîmetên
hev nizanin û xerabiyên herî mezin bi hev dikin.
Berî zayinê di dema desthilatdariya Nemrûdê
Babîlî de (2750) li bajarekî baþûrê
Kurdistanê li keleha Þêrdiza kesekî bi navê
Terah hebûye. Sê lawê Terah bi navê Abram,
Hora û Heran hebûne. Reb (Yahowa) diçe xewna Abram
(Brahîm)î û vê fermana hanê jê
re dibêje. Tu yê herî welatê Kenanê
(Filistînê) ez ê lawekî bidim te û ji
wî lawê te wê bi hezaran keç û law
çêbibin. Wê civakek bi pak û bi exlaq wê
ji te sadir bibe û ew civakên derdora te wê li
civaka te mêze bikin. Reb dê bi awayekî aþtiyane
mirovan hidayet bike ji bo ku xerabiyê bi hev nekin.
Abram û biraziyê xwe Lût
û birayê xwe Heran ji kela Þêrgeha didin rê
ku biçin welatê ku Yahowa ji wan re wead kiriye. Diçin
Heranê konê xwe vedidin. Lê dîsa Reb tê
xewna Brahîm û jê re dibêje ku wêlatê
Kenanê ne ev der e. Dîsa Kenanê jê re tarîf
dike. Di wan deman dê Heran di bin desthilatdariya bavikên
kurdan Hurriya de bûye. Brahîm û biraziyê xwe
Lût amadekariya ku biçin Kenanê dikin. Di wê
demê de Brahîm li Heranê bi Sara re dizewice.
Brahîm, Lût û Sara berê xwe didin welatê
Kenanê. Digihêjin Kenanê, lê li Kenanê
xela hebûye. Brahîm û yê pêre ji bo
debara xwe bikin pirs dikin û ji wan re dibêjin ev yek li
Misrê mumkûn e. Ew jî berê xwe didin Misrê.
Li Misrê desthilatdariya Firewn li ser kar e. Berî ku
biçin Misrê Brahîm ji Sara rica dike û wiha
je re dibêje. Sara hevsera min a delal ji ber ku tu pir xweþikî
wê misrî min bikujin û wê te li xwe mehr
bikin. Ez ji te rica dikim tu bêjî ez xwîþka
Brahîm im. Sara vê rica Brahîm dipejirîne
dema diçin Misrê dibêje ez xwîþka Brahîm
im. Xweþikbûna Sara li ser zimana digere û digihêje
qesra Firewn. Sara dibin qesra Firewn. Di demeke kurt de aloziyeke
mezin di hundirê qesra Firewn de xwe dide der. Piþtî
encama lekolîna aloziyê sedem ew jina ku anîne
Qesrê tê rêdan. Firewn gazî Sara dike ku tu
kî ye û tu çima hatiye vî welatî jê
tê pirsîn. Sara ji Firewn re serpêhatiya xwe û
Brahîmî ta bi derziyê ve vedike.
Gazî Brahîm dikin û
Firewn Brahîm ji Misrê diqewirînin. Brahim tê
nivdogeha Erebistanê dîsa þevek ji þevan Yahowa tê
xewna Brahîm û ji Brahîm re dibêje Brahim ew
weada ku min dabû te ez ê bi cih bînim. Piþtî
saleke din wexta wê lawek ji pîreka te Sarayê wê
bê dinyayê û navê wî tê dayinî
Îshak bi ziman Îbranî tê maneya kenandina
Xweda. Sal dizivirê û weada xweda dabû Brahîm
pêk tê. Ji ber vê benîsrailî dibêjin
em zarokên wî lawê ku Reb ji Brahîm re wead
kiribû em jê ne û em di ser tevayê qewma re
ne. Em zarokên kesê bijartî ne.
Serokwezîrê Tirkiyeyê
jî hero diçe daxuyaniya dide ez dubendiyê naxwazim
û qar wara wî ye. Li Meletiyê dîsa
nijadperestî verêþiya û çîroka yek
alê yek nijadê bi rêz kir. Tu kesî ji
nijadperestî xêr nedîtîye. Cihû ji ber
vê ramana xwe di dîrokê de weke nokê li tahtê
kevin ji hev belawela bibûn û hê jî aqûbeta
wan ne diyar e.
Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be
This entry was posted on 16-04-2008 09:26. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 11 time. You can leave a comment.
Last update on 16-04-2008 09:26 Views: 112
Users' Comments (0)
Average user rating (0 vote)
Only registered users can comment an article. Please login or register.
Views: 112