Mal Luqman Guldive Girtina mejî

Girtina mejî

 
Tirkiye ketiye destê bazirganan. Bazirgan jî pîvanek wan heye. Ew jî kar û qezenc e. Lewma manewrayên wan hemû li gorî vê yekê ne. Eger mirov bi vî çavî li wan nenere, heye ku mirov bi wan bixape. Ji ber ku ji bo kara xwe gelekî çivan didin xwe û dikarin ji bo qezenca xwe ji nodûneh rastiyên te re bibêjin ‘erê’ ji bo xatirê karek xwe. Bala xwe bidinê, li Tirkiyeyê gelek pirsgirêkên girîng ên demokrasiyê hene, lê hukûmet çûye bi pey sergirtina jinan ketiye. Li Tirkiyê pirsgirêk sergirtin an jî servekirin nîn e. Li Tirkiyeyê pirsgirêka demokrasiyê heye. Di vê çarçoveyê de pirsgirêka têgihiþtina li laîqtiyê heye. Pirsgirêka mafê mirovan heye.

Li Tirkiyeyê mirov nikarin xwe bi nasnameya xwe îfade bikin. Kes nikare raman û baweriya xwe bîne ziman. Mirov nikarin derd û keserên xwe biqîrin. Çiye qaþo xala 301’ê heye. Yanî bendek li pêþiya fikrê heye.

Eger mirov navê rast li pirsgirêka li Tirkiyeyê bike, mirov bibêje mejî hatiye girtin rast e. Di vê sedsalê de ma þerm nîne tu porê hin kesan bigire an jî veke. Bihêle mirovên kamilbûyî bila bi xwe biryara xwe bidin. Na, eger tu bibêjî min ev mirov nezan hiþtine ew bîr nabin, ez ê di dewsa wan de biryarê bidim, ew tiþtekî din e. Jixwe pirsgirêk jî bawer dikim ew e ku civak paþve hatiye hiþtin û lewma bi civakê jî bawer nînin.

Li Tirkiyê Xirîstiyan, Yêzîdî û Elewî hene. Belkî hinek bîrûbaweriyê din jî hebin, haya min jê nîne. Ew jî qusûra min e. Li vê dewleta îdîa dike laîste ji bilî sunniyan kes nikare xwe bi hêsanî îfade bike. Ji bo vê jî bi sedhezaran îmam perwerdekirine, mizgeft û îlahiyat vekirine. Saziyeke bi navê Diyanetê damezrandiye û ji bacên her kesê xiristiyan, yêzîdî û elewî didin vê saziyê. Saziya xwe bi bacên elewî, xiristiyan û yêzdiyan li ser piyan digere, wan înkar dike. Sîstemek e, ji her kesî dixwe, lê mîsqalê zere nade kesî. Jixwe yê dengê xwe dike dikuje. Binere di van çend salên dawiyê de çend xiristiyan hatin kuþtin. Jixwe hewce nake ez behsa elewî û yêzîdiyan bikim.

Îcar bi sergirtina van kesan jî nexapin. Li cem me gotinek heye dibêjin; ‘Sergirtî binfilitî’ Þaþ bila neyê fêhmkirin, ez li dijî sergirtinê nînim. Bi ya min divê her kes karibe li gorî bîrîbawerî û heta kevneþopiya xwe kincan li xwe bike. Li van bazirganên sergirtî, binerin çi dikin. Dostên wan kî ne. Bala xwe bidinê, ma Kurd dostên Erdogan in, an jî Emerîkayî? Yanî van camêr û canikan li misilmantiyê û sergirtinê jî guhdarî nakin. Li bazarê dinerin. Sedsaleke zimanê kurdan qedexe ye. Baþ e, çima kes ji wan behsa mafê zimanê dayikê nake. Birêz Serokwezîr dibêje; ‘eger em mafê Kurdan bidin wê yên din jî bixwazin.’ Dîsa heman serokwezîr ji bo kuþtina Kurdan, Serfermandariya Giþtî ya Artêþa Tirk pîroz dike. Niha li vir mirov çawa dikare xwe îqna bike ku ev hukûmeta sergirtî binfilitî nîne. Li cihê ku mejî girtî be, mirov nikare behsa tercîhan jî bike. Ji bo mirov karibe tercîhê bike, divê di bin bandora þert û mercan de nebe û kamil be, ji bo biryarê bide. Ji lewra çareserî girtina mejî nîne, rêvekirina li mejî ye. Naxwe mirov dikarin serê xwe bigirin jî dikarin vekin. Qiyamet ranabe. Lê bi mirovên mejîgirtî mumkîne qiyamet rabe.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;