Mal Omer Dilsoz Dīmenźn nadīde

Dīmenźn nadīde

 
Nadîde, peyveke binyad-kurdî ye û her wisa em û cîranên me faris vê peyvê mužterek -bi hev re- bi kar tînin. Nadîde, ji bo tižtê nedîtî, an jî pir kêm tê dîtin, yanî tižtê kêm bi ber çav dikeve tê gotin. Jixwe ji ber vê xisleta xwe jî ew tižtê nadîde hin li ber dilê mirovî žirîn dibe û mirov lê digere; an jî li dûv diçe. Nadîde, rakêž e. Li dûv xwe dibe. Bi nav pêlên xwe wer dike û ji yê/ya lêger re dibe keser, dibe kul û wekî kurmekê dikeve hiž û jêrhiža wî/wê. Em vê reftarê wek ‘meraq’ pênase dikin û meraqdar jî ew kes e yê ku dibe nêçîrvanê nadîdetiyê û žev û roja xwe ji bo peydakirina wê dimezêxe.

Çimkî, bi dûvçûn û lêgerîna nadîdetiyê kesê lêger êdî dibe xwedan nasnavekî xweser û êdî bi pênaseya lêgeriya xwe tê çav. Ev jî awayekî derbirîn û xwenasîna însên e.

Em mijarê piçekî dîtir hilxepêrin: Hûn rastî dîmenekê tên, heta wê rojê we ev dîmen qet nedîtiye, ji ber vê jî, hez û tehma dîtina wê we mest dike û hûn dibin bengî û heyranê wê. Ji vê kêlîkê pê de, êdî ev dîmen ji bo we ‘nadîde’ ye, wek fotografeke xweser û pir spehî di hižê xwe de we resmandiye jî. Êdî bi temažekirina wê hûn mendehož dibin û tameke pir xwež jê digirin.

Niha belkî hûn di dilê xwe de digerînin û dibêjin, “Heyran, ka em ê ji ku bibînin wan dîmenên nadîde, jixwe jiyanê em wekî lavlavk û daralînkekê pêçane, em ji xwe wêdetir hema her di metregožeyên monotoniya jiyana xwe ya ruhsar de gêjevankê dikin û ji xwe ber bi bi xwe tên û diçin…”

Bahane, darkokê serê xwedanî ye –biborin rastiya vê biwêjê cudatir e, (Zimanê dirêj darkokê serê xwedanê xwe ye) lê min vê carê teqle lêda û ew wekî ‘bahane darkokê serê xwedanî ye’ veguhast. Çimkî, asoyên me yên meraqdariyê her tim li kendalên bahaneyan wer dibin û ev çend dibe sedem ku em di jiyana xwe de xwe zindanî bikin û nikaribin ji xwe bi wêdetir bikevin nav liv û bizavê. Yanî, em bi xwe dibin qesasê serê ‘afrînerî û hilbêriya’ xwe.

Pižtî vê kurtebêjê tême ser mebesta xwe. Ji bo ku mirov rastî dîmenên nadîde bê, an jî ji bo ku mirov wan dîmenên nadîde bikaribe bibîne û bi wan bihese ne hewce ye ku mirov bibe gerokê dinyayê û wekî derwêžekî bihost bi bihost li cîhanê bigere. Naxêr, hema birûnin û di nav gerdûna xwe ya hundirîn de gežtekê bikin: Her roj hûn di vê cîhana mezin de bi berbanga sibê re tîrêjên rojeke nû hembêz dikin ku giyan û bedena we pê ronî û germ dibe, her roj, bi dehan dîmenên xwežik –lê ji ber ku hûn li wan nanêrin nabînin- li ber çavên we xwe nû dikin...

Yanî, bi kurt û kurmancî, hûn biçin kî derê jî, ya ku hûn ê bibînin û ya ku hûn ê seh bikin, težedan û rengvedana di hiž û bîra we de ye. Yanî, di neynika xwe re hûn çawa bixwazin lê binêrin ya ku li we vedigeze tenê ew e, nexwe ya heyî, dîmena her roja nû nadîde ye û her roja nû xwedanê bi hezaran mucîze û raz û siran e.

Ji bo vê diviya hûn bibin kažîfeke/î žareza û bi wê žarezatiyê berê xwe bidin dîmenê: Dîmena herî zelal çirûska ji çavê we, kenê li ser lêvên we ya bêtirs û bêpîne ye. Li xwe binêrin, dîmena herî nadîde ew e. Yanî hûn bi xwe ne. Ma ne wisa ye!?

Ev navnīžana maīlź ji bo botźn spaman hatiye parastin, ji bo hūn bibīnin divź Javascripta we vekirī be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jźr; A beriya wź		A pižtī wź jor;