Hûn mafdar in ku bêjin, ‘girareke
ev qas bikele dê bosî bibe.’ Nizanim beriya mesaleya Gulolê bi
dawî bikim, çend kelaman li ser peyva ‘bosî’ jî bînim?
Ez dizamin ji niha ve guman kete dilê
we. Di hemû nivîsan de heman fend hebû. Mijar bi mijareke din daye
destpêkirin û qet qala mijara esasî nehate kirin. Lê dîsa jî
bêjim, qet nebe wateya ferhengî ya vê peyvê nebin hûn ê
bixeyidin/sil bibin.
Peyva ‘bosî’ li devera Behdînanê
ji bo tama girara ji hedê xwe zêdetir hatiye kelandin tê
bikaranîn.
Ji vê zêdetir tiþtekî ji bo vê
peyvê bi we re parve bikim nîn e. Lewre peyveke provakatîf e. Dema
mirov dest bi þîrokirina vê peyvê bike dawî lê nayê û dê
serê mirov bi gelek kesan re bêxe belayê. Lê heke we dîsa jî
wateya wê baþ fêm nekiribe, me rêbaza çêkirina Gulolê bi we
parve kiribû. Dest pê bikin û çêkin. Lê ji hedê wê zêdetir
bikelînin. Hûn ê wateya peyva ‘bosî’ jî hîn bibin. Qet nebe
ji rêbaza zimanzaniyê ya li ser mêzîngerê ku ligel pêþketina
teknolojiyê ji bo zimanzanên me bûye bingehê kar û xebatê,
baþtir e.
Dibe ku destpêka mijara me ji bîra we
çûbe. Ev qas gotin li ser Gulola Colemêrgiyan –li min negirin,
Gulola Pinyaniþiyan- hatin kirin. Lê me esasê meselê negot.
Gelî ezbeniyan;
Me got ku Pinyaniþiyên Colemêrgê
Gulolxwerin. Sibê-êvarê Gulolê bixwen jê têr nabin. Di wextê
de Pinyaniþiyekî li Tiyara Jorîn dijî bi malaxayeke li þara
Berwaran a baþûrê Kurdistanê dijî re bûne xizim. Wext di ser de
derbas û dawetiyên pinyaniþî çûn þara Berwaran ku bûka xwe
bînin.
Malaxaya Berwarî du þev û du rojan
molavaniya mêvanên xwe kir û rûmeteke mezin nîþanî wan da. Ji
sifreya wan goþt û pelav kêm nekir. Piþtî ev qas rûmet dayînê
roja duyê piþtî nîvro ligel bangê êvarê destûra rakirina bûkê
ji wan re da û ji mêvanên xwe re got; ‘dê herin oxira we ya
xêrê be.’
Xwediyê malê ligel van gotinan serê
zimanê xwe diþewitîne dibêje; ‘Pa bira heke kêmasiyeke me
çêbibe, li me negirin!’
Tu yî wisa dibêjî!.. Serspiyê
dawetiyên pinyaniþî got; ‘Eçê mamo, ma ew jî gotine!.. Eçê
ev du roj e em li nik we her wekî Gulolê dixun… Eçê mamo mal û
mezelkên te ava…’
Ligel van gotinên rispîyê pinyaniþî
her wekî taseke ava cemidî bi serê axayê þara Berwariyan de
bikin. Got; ‘Pa bira berî li dawetiyan bigirin’ û bangî
bermaliyên xwe kir. Got: ‘De zû dest bi çêkirina Gulolê bikin.
Ez bi wî Rebê mezin dikim, heta xizmên min ên pinyaniþî Gulolê
nexun bûkê ji mala min dernaxin.’
Li ser van gotinan dawetî hatin
rawestan û mencelên Gulolê li ser kuçikan hatin rêzkirin. Piþtî
Gulola bi rûnê mîhên li çerwanên Sar û Spîndaran çerîne,
tevdan dawetiyên pinyaniþî bûka xwe hilda û berê xwe dan Tiyara
Jorîn.
Belê gelî ezbeniyan çîroka Gulolê
ev bû. Di vê navberê de li zimandirêjiyên me yên çûbûyî jî
negirin.
This entry was posted on 29-04-2008 10:24. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 8 time. You can leave a comment.
Last update on 29-04-2008 10:24 Views: 59
Users' Comments (0)
Average user rating (0 vote)
Only registered users can comment an article. Please login or register.
(0 vote)
Views: 59