Mal Mem Mîrxan Çîroka Têkçûnê

Çîroka Têkçûnê

 
Hebû, nebû! Artêþek gelek mezin hebû, bi milyonan leþkerên wê, balafir û helîkopterên wê, tank û topên wê, berbaz û serbaz, general û serfermandarên wê hebûn. Wê artêþê gelê ku hezar sal in li ser vê axê dijîn weke mihan weke pezê sor didît. Her roj gef li ser gefan dixwarin. Çîrokên mirinê diristin ji agir. Rojekê pir çûn hindik çûn, dûr çûn nêzîk çûn li derekê þeytan (Amerîka) ew tûj kirin. Got: “Herin li çiyayên ku Îskender jî nikaribû zeft bike neçira parazvanên azadiyê bikin” Ew jî 21’ê Sibatê bi 10 hezaran leþkeran çûn welatê agir û rojê û 8 roj þûn de gelek þikestî, fedîkirî û þerpeze vegeriyan warên xwe.

Ku kîjan wêjevan, çîroknivîs an romanivîs bi paragrafeke wisa dest pê bike neçare navê vê çîrokê “têkçûn” dane.

Navê çîroka dagirkeriya Hikûmata AKP’ê û artêþê jî têkçûn e. Weke raya giþtî dizane, wê Geliyê Zapê zeft bikirina, wê çemço cihê ku Apê Hus leþkerên dîlketî teslîm kiribûn wêran bikirana, ku ev pêk hat bi dorê dê Metina, û Xakurk bidesxistana.

Û beþa dawiyê ya çîrokê. “Li benda me be Qendîl” çi keramete nizanim lê Qendîl wê demê jî niha jî li benda wan e. Bi zimanê wan “ne arayan var ne soran” (ne kes heye, ne kûs). Li gorê Mehmet Alî Birand leþkeran Zap zeft kiribûn, ketibûn ser riya Qendîlê, digidah digidah ber bi qendîlê ve dimeþiyan.

 

Encam

24’an 120 leþker hatin kuþtin. Artêþ bi awayekî ku di serî de serokwezîr tu kesî jê fêm nekir, gelek þermok vegeriyan. Niha rexne li ser rexneyan tê kirin. Herkes hesab ji yên din dipirse. Lê Serfermandar dibêje ku “Ez ji we re nabêjim maqûl bin, hebkî bi însaf bin” û bêhemdî þîfreya têkçûnê aþkera dike; Buyukanit li ser rexneyan wiha dibêje “Ji me re dibêjin zû vegeriyane. Hemû berpirsiyariya vegerê ya min e. Lê yên ku dibêjin zû vegeriyane, heke mêr in bila herin 24 saetan li wê derê bisekinin”*

Belê þifreya vegerê ev e. Mirov nikarekere 24 seatan li wê rê bisekine. Her zinarek darek dibe hayaletek û bi ser mirov de tê. Berf dibare qama mirov derbas dike. Mij xwe bera erdê dide, çav çavan nabîne. Mirin li wê derê zêrê zer e.

Û di dawiyê de ROJ bi hemû bedewiya xwe derdikeve. Zap weke berê azad û delodîn diherike, berf û tirsa dilê gelê kurd bi berfa serê çiyayê Gare, Metîna û Xarukê re dihele, destanên azadiyê nû têne afirandin li çar parçeyan.

Bi kurdewarî, sê caran çavên we radimûsim, parazvanên ROJa me.

*Ji hevpeyivîna Sedat Ergin a Milliyetê.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;