Mal Mem Mîrxan Wêneyê malbatê

Wêneyê malbatê

 
Em, ji aliyekî ve têkoþîna civakeke azad didin, ji aliyê din ve jî zarokên xwe bi jiyaneke di nav tundiyê de mezin dikin. Em baldar nîn in ku ev jiyana hanê bandoreke çawa li ser hemû qadên civakê dihêle. Ji bo vê nirxandina me, ez dixwazim bûyereke li dibistanekê bi we re parve bikim. Zarokekî çardeh salî êdî tu rê li dibistana ku lê perwerde dibe nehîþtiye ku mamoste yan jî kesên din alîkariya wî bikin. Di polê de hevalên wî ne rihet in, mamoste nikarin pê re biaxivin û servîsa rêberiyê ya dibistanê jî têrî alîkariya wî nake. Her tim bi bûyerên ecêb, derdikeve pêþberî mamosteyan. Herî dawî jî li dijî mamostekî xwe derketiye. Alîkarê gerînende pê re axiviye, lê di vê diyalogê de jî di destpêkê de gelek tiþtên nexweþ qewimîne. Di nav axaftinê de hevokeke wî bala mamoste dikiþîne: “Bavê min ji min hez nake, tenê birayekî min heye ji wî pir hez dike!” Me gava ku ev axaftin bihîst, em sê mamoste çûn mala zarokî. Ne ji bo ku em ji bavê wî hesab bipirsin, me xwest ku em hinekî malbatê nas bikin û heke tiþtek ji destê me bê, em ê bikaribin alîkariya wan bikin. Ew li malê deh kes bûn; dê, bav û heþt zarok… Bav bêkar bû û di nav malê de wekî her bavî serdestiya wî jî dihat hestkirin. Çavdêriyên me ew bûn ku, bandora dayîkê di nava malê de zêde nîn bû û tim li benda gotinên hevserê xwe bû. Hevserê wê diaxivî, wê jî bêdeng guhdariya wî dikir.

Belê, ez naxwazim zêde tiþtên ku me di nav malê de dîtin, binivîsim. Lê tiþtek heye ku mirov nikare xwe li nedîtinê deyne; Wekî ku me bêrê jî çend caran bi lêv kiribû, zarok li mala xwe yan jî li derdora xwe çi dibînin wan dubare dikin. Ev zarok jî wekî “Wêneyeke” yan jî “Neynikeke” malbata xwe bû û êdî me jî qebûl kir ku ew bêyî dilê xwe van tiþtan dike. Niha em li riyên çareseriyê û alîkariyê digerin, gelo em ê bikaribin ji bo wî û malbata wî hin tiþtan bikin???

Ev çûyin û hatina me ya malbatê dê ji bo demeke dirêj bidome. Ji ber ku pêdivî bi perwerdehiyê heye û pêvajoya perwerdehiyê jî bi carekê ve sînorkirî nîn e, divê em dev ji xebatên bi vî rengî bernedin. Ji bo vê yekê jî em di serî de bang li bavan dikin û dibêjin: Bavên hêja, gelo ji zarokan hez kirin pir tiþtekî giran e? Hûn nikarin carina serê zarokên xwe mizdin û wan hembêz bikin? Dibe ku gelek kes bibêjin, em ji zarokên xwe hez dikin, hez kirin bi her awayî jî dibe; em ji wan re cilan û tiþtên xwarinê dikirin, ev ne bes in? Rast e, em bi we giþta bawer dikin, lê zarok hezkirina ji dûr ve naxwazin, ji bo wan tiþtên þênber watedar in. Mîna ku ev zarokê me jî dibêje “bavê min ji birayê min hez dike, ez her tiþtî dibînim. Bila nebêjin zarok fêm nakin. Heke ez jî rojekê bibim bav, ez ê ji hemû zarokên xwe hez bikim û wan hembêz bikim.Yekî/ê ji yekî/ê din zêdetir an jî kêmtir hez nakim.”

Gava ku em sedemên bûyerên li dibistanê jê dipirsin, nikare tu bersivê bide me. Tenê li çavên me dinêre û kelegirî dibe. Ev zarok pêþeroja me ne, em bi nezanbûna xwe pêþeroja xwe tarî dikin û nifþên nexweþ mezin dikin. Werin em zarokên xwe bi hezkirinê mezin bikin û dev ji rêbazên kevn bedrin.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;