Mal Mem Mîrxan Þer zarok û jin

Þer zarok û jin

 
“Ha îro, ha sibê” gotin û êdî operasyona bejayî dan destpêkirin. Ji bo van operasyonan gelek kes nerazîbûnên xwe nîþan didin, lê dîsa rayedar û hikûmetê guhên xwe girtine û xwe ker kirine. Ez ê bibêjim ku mîna ker û lalan tevdigerin, di warê maf û daxwazên kurdan de tu tiþt ji devê wan der nayê. Dengên ku derdixin jî hemû wek agir, kîn û nefretê ne. Dibêjin: “Me ev qas gerîla kuþt, ev qas zerar da wan û hwd…” Bi kuþtin û rijandina xwînê çi qas jî kêfxweþ in? Tenê rayedar wisa nabêjin, ji aliyê çapemeniyê ve li her derê gelê xwe jî didin axaftin û dixwazin bi gotinên nijadperest tevahiya Tirkiyeyê bixin nava vê nijadperestiyê… Ev çend salên dawî ne ku kurd li her derê cîhanê û di her qada jiyanê de li dijî þer disekinin û her tim aþtiyê bi lêv dikin. Bi gelek çalakiyan bertekên xwe yên xwezayî nîþan didin û bi gelek dostên xwe re ji bo çareseriya pirsgirêka xwe civînan pêk tînin. Dixwazin cîhanê (cîhana ku gava kurd bibin mijar xwe ker dike) û rayedarên Tirkiyeyê ji xewê hiþyar bikin û hin gavan bi wan bidin avêtin. Lê mixabin, kerbûn û korbûna wan didome û dixwazin ev rewþa aloz bidome. Çi ji kîsên wan û yên bavên wan diçe ku? Zarokên wan namirin, kezaba wan naþewite,agir nakeve mala wan… Gel xema wan nîn e. Em bibêjin ku gelê kurd xema wan nîn e, ma dilê wan li gelê tirk jî naþewite? Ew qas leþker jî jiyana xwe ji dest didin. Dayikên wan jî digirîn…

Ev bi salan e ku herêma me di bin bandora vî þerî de ye û êdî zarokên me bi dengê balafirên þêr dijîn; diçin dibistanê, radikevin, radibin û rûdinin. Di nav van þert û mercan de dîsa jî em dixwazin wan bi aþtî û biratiyê mezin bikin, lê ev yek heta derekî diçe û li wê derê her tiþt diguhere. Gava ku ew tên temenekî êdî ew jî dibînin ku li her derê dijî gelê wan neheqiyek heye û êdî ew jî wekî nijadperestên tirk tevdigerin… Bi kuþtinên leþkeran kêfxwaþ dibin û bi kuþtinên gerîlayan jî diqehirin. Li kuçeyan lîstikên þer bûne lîstikên wan. Di van lîstikan de hemû dixwazin bibin gerîla, ji wan tu kes naxwazin bibin leþker. Gava ku hemû bibin gerîla wê gavê jî lîstika wan nagihîje armanca xwe. Li gor xwe çareseriyekê dibînin û bi dorê dibin leþker. Di nav rêbaza þer de hevdu dikujin, birîndar dikin û merasîmên cenazeyan li dar dixin. Gava ku em sedemên van lebatên zarokan ji pisporan dipirsin, ew hemû çapemeniyê berpirsiyar dibînin. Vê operasyona bejayî bi nûçeyên çapemeniyê wekî her kesî/ê psîkolojiya zarokan jî xera kiriye. Dîmenên þer û yên cenazeyan tesîrê li ser wan dihêle û di demên pêþ de, dê her yek bibe kesekî/ê xwedî nexweþiya psîkolojiyê.

Gelo rewþa malbatan çawa ye? Çi dayikên kurd çi jî yên tirk bin, hemû xwediyê heman hestan in û naxwazin pozê berxên wan xwîn bibe. Tipe tipa dilê wan e û ka gelo ew ê (Xwedê neke) kengê xebera reþ ji wan re bê. Em jî dibêjin dê û bavino, kesên ku dibêjin em insan in, werin, em hemû bi hev re ber xwe bidin, da ku em bigihîjin armanca xwe û vê xwîna tê rijandin bidin sekinandin. Êdî bila tu kes ne bi kuþtina leþkeran ne jî ya gerîlayan ve þa nebin. Ev ne hêstên mirovên aþtîxwaz û yên normal in. Kesên nexweþ bi mirin û kuþtinê þa dibin. Werin, em bi hev re li dijî operasyonên bejayî bisekinin, dengê xwe bilind bikin û rê nedin ku bila berxên dayikên me hev du nekujin…

Nîþe: Ji bo van gotinên me yên dawî daxuyaniya çapemeniyê ya Amedê bû mînaka herî xweþ û aþkera.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;