Mal Mem Mîrxan Helbestvanên Jin

Helbestvanên Jin

 
Min ê ev nivîsa xwe du hefte berê binivîsanda. Ji ber ku li ser wê çalakiyê demeke dirêj derbas bû, dibe ku hin xwendevan gazincan jî bikin, lê bi rastî min hêj xweþikbûna wê rojê ji bîr nekiriye. Heke ez wê xweþikbûnê nenivîsim, ez ê neheqiyeke mezin li wê keda ku wan kesan li wê derê dane bikim. Weþanên Avestayê ew çalakî di çarçoveya 8’ê Adarê Roja Jinan a Cîhanê de pêk anî. Ji ber ku ev çalakî ne çalakiyeke ji rêzê bû, em dixwazin li vê derê spasiyên xwe pêþkêþî Avestayê bikin.

Ew ji Îran, Iraq, Sûriye û Tirkiyeyê hatibûn Amedê. Pênc helbestvanên jin bi cil û bergên xwe yên rengîn û nazikiya jinê ve dika salona þanoyê wekî baxçeyê gulan xemilandibûn. Bi giþtî di çalakî û bernameyên wisa de her tim mêr cih digirin, em zêde jinan nabînin. Ev dîmen ji bo me gelekî girîng bû. Hemû guhdar bi helbestên bi dengên wan jinên helbestvan sermest bûn.

Bi zaravayên Kurmancî û Soranî bi ziyafeta zimanê kurdî têr bûn. Her yekê bi awazên xwe yên nerm û germ helbestên xwe pêþkêþî me kirin. Lîstikvana hêja Julîde Kuralê jî wergera wan a bi zimanê Tirkî pêþkêþ kir. Lê tenê bi kêmasiyeke çalakiyê hesiyan…

Guhdarên ku bi zaravayê zazakî dizanibûn hinekî xemgîniyên xwe anîn ziman, ew mecbûr man tenê bi tirkî wê bedewbûnê bibihîzin. Baweriya me ew e ku rojekê em ê helbestên zazakî yên ku jinan nivîsandine, wan jî bibihîzin.

Di helbestan de hest û daxwazên jinan, hemû ji jiyana wan a bindest xwe dida der. Tiþtên ku xwestine lê nikaribûne ku bijîn û bibêjin(hem wekî jin, hem jî wekî gelê xwe yê ku di bin bandora çar welatan de dijîn) yek bi yek li ber çavan raxistine… Bi teþiya destê xwe bend ristine û bi wan bendan jî tevnên rengîn çêkirine… Hinek bi evîn, hinek jî bi girî...

Di hin helbestan de jî serî li hember zilm û zordariyê rakirine; carina li hemberî kevneþopiya civaka mêrî, carina li hemberî qetliamên ku gelê wan bi sedan caran pê re rû bi rû mane û yên jinan, carina jî li hember olê. Ola ku bandora mezin li ser civaka wan dihêle û gelek tiþtan ji bo wan qedexe dibîne…

Ew nikarin van tiþtên ku qebûl nakin li hember zordestên xwe bi devê xwe bibêjin, loma ew jî ragihîþtine pênûsên xwe. Fatma Savci û Gulîzer ji Tirkiyeyê (yek hevala min a hêja, yek jî xwendekara min a delal), Jana Seyda ji Sûriyeyê, Kejal Ahmed ji Iraqê û Nahîd Huseynî ji Îranê, her pênc jinan jî di ciwaniya xwe de cihên xwe yên bi rûmet li qada nivîsa helbestê neqiþandine. Ew ê ji bo gelek jinan bibin mînakên zindî û riyên girtî û tarî li ber wan vekin.

Wekî ku Kejal Ahmed jî di helbesta xwe ya bi navê “AWÊNEM ÞIKAND” de dibêje:

“Min neynika qederê þikand” , êdî jin dikarin di hemû qadên jiyanê de fikr û ramanên xwe bi awayekî hêsantir û rihettir bînin ziman, bi taybetî jî dê di warê nivîsê de qedera xwe biguhêrin…

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;