Mal Mem Mîrxan Dilê dayikê êdî rihet bû

Dilê dayikê êdî rihet bû

 
Di van çend salên dawî de, di gelek civînan de dayikên me ji ber ku civînên ku dihatin lidarxistin bi zimanê tirkî bûn, ji rêveberên sazî û dezgehan re rexne û giliyên xwe dikirin, lê tu caran tu kesî/ê guh nedida wan. Wan jî hêdî hêdî xwe ji civînan dûr xistin û xwe tev li xebatan nekirin.

Sedema netevlêbûna dayikan gelek caran bû mijara nîqaþan, lê tu kesê/î negot ku sedem ziman e û dayik ji me û zimanê ku em bi kar tînin fêm nakin, aciz dibin û ji bo vê yekê jî nayên bal me. Bi rastî gelek sedemên din jî hene û ew jî gelek caran hatin nîqaþkirin, lê belê ya herî girîng ziman bû û me qet serê xwe pê neêþand. Îro gelek kes êdî vê jî nîqaþê dikin. Li ser girîngiya zimên panel, semîner û konferans tên lidarxistin.

Di destpêkê de bi zimanê tirkî ev xebat dihatin kirin, lê niha gav bi gav, em civîn û xebatên xwe tînin ser xeta xwe ya rastîn û bi zimanê dayikê dikin. Zanyar girîngiya zimên a di jiyana mirovan de wisa þîrove dikin: “Mirovek her çi qas bi zimanekî din bikaribe hest û ramanên xwe bîne ziman jî, dîsa di þîn û þahiyên xwe de teqez vedigere ser zimanê xwe yê dayikê.”

Di 13’ê vê mehê de, Navenda Giþtî ya Komeleya Lêkolîn û Pêþvebirina Zimanê Kurdî, Kurdî-Derê li Amedê paneleke bi navê “Ziman û Siyaset” li dar xist. Li ser vê panelê di Çapemeniya Azad de nivîsên pir hêja hatin nivîsandin, lê ez dixwazim li ser nêrînên dayikeke me hin tiþtan binivîsim. Ev dayik jî yek ji guhdarên vê panelê bû…

Dayika delal li teniþta min û kurê xwe yê þazdeh salî rûniþtibû û wekî guhdarên din, ên ku salon bi dev re tije kiribûn, ji dil û can guhdariya panelîstên hêja dikir. Ji çavên hemû kesên li wê derê dilþadiyek dihat dîtin û hestkirin. Lê belê kêfxweþiya dayikê ez nikarim bi nivîsandinê bînim zimên. Dibe ku em ji vê hevoka wê, ya ku piþtî panelê ji kurê xwe re got hestên hemû dayikên ku nayên civînan vebêjin: “Kurê min heke careke din jî tiþtên wisa bi zimanê me bibin, dîsa min bîne, dibe? Ez ê bi kêfxweþiyê tev li xebat û çalakiyên wisa bibim.”

Ev demeke dirêj e û cara yekem e ku ez ji devê dayikekê gotineke wisa ji dil dibihîzim. Her tim dayikan an salonên civîn û panelan diterkandin an jî piþtî xebatan gazincên xwe dikirin û digotin: “We îro jî em bi zimanê tirkî têr kirin, mala we ava. Heyran, hûn hemû bûne tirk, dixwazin me jî bikin tirk, lê niyeta me ya ku em bibin tirk nîn e!” (?) Bi avabûnê mala me ava jî, lê ev bi salan e ku me ew ji xwe dûr xistine, em ê çawa bikaribin dilê wan þad bikin û wan careke din dîsa li cem xwe bibînin?

Belê, êdî rê û rêbazên wê jî hêdî hêdî diyar dibin… Heke em bikaribin xwedî li zimanê xwe derkevin û bi vê yekê jî rûmetê bidin dayikan û têkoþîna wan a bi salan e ku bênavber didomînin, ew ê dîsa li cem me cihên xwe bigirin…

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;