Mal Mamoste Xemrevîn Bersivên biwate bidin wan

Bersivên biwate bidin wan

 
Di her malbatê de zarok hene. Mezinkirina zarokan çi qas zehmet e, kesên ku wan mezin dikin dizanin. Ji dayikbûnê heta neh- deh saliyê bi rastî gelek zehmetî hene lê zehmetiya herî girîng û giran bersivdayina pirsên zarokên biçûk e. Dê û bav gelek caran aciz dibin û nikarin bersiva pirsên zarokên xwe yên biçûk bidin.

Taybetiyên mezinbûna zarokên temenên wan di navbera 0-6’an de meh bi meh an jî sal bi sal ji hev cudatir in. Hem ji aliyê fizîkî ve hem jî ji aliyê mejiyê ve dem bi dem gelek guherîn çêdibin. Lê belê em dixwazin di vê nivîsê de li ser dema ku zarok dest bi axaftinê dikin û herî zêde jî pirsên der heqê tiþtên zayendî, cîhan, feza û mirinê de dikin bisekinin.

Heta çar-pênc-þeþ saliyên xwe zarok hêdî hêdî dest bi axaftineke xweþ dikin, derdora xwe baþ nas dikin û her tim ji mezinan sedemên tiþt û bûyeran dipirsin. Em hemû dizanin ku zarok zêde nikarin bala xwe ji bo demeke dirêj bidin mijarekê û gotinên mezinan guhdar bikin. Gelek caran pirsekê dikin, lê hê bersiva wê pirsê baþ fêm nekirine pirseke din dikin. Ev yek jî ji aliyê mezinan ve baþ nayê fêmkirin û ji zarokan hêrs dibin, ka gelo zarokên wan ji bo çi pirsên wisa dikin, tu carî serê xwe pê naêþînin. Ji ber ku zarok di vî temenî de tiþtên rastîn û xeyalî, yên þerm û neþerm nikarin ji hev veqetînin û kîjan tiþt rast in kîjan xeyal in nizanin, bala xwe nadin gotinên ku wan qanê nakin. Pirsên wan her tim li ser zayend û zayendîtiya wan, mirin û fezayê ne. Pirsên wekî “Ez çawa çêbûme? Ez ji ku derê hatime? Mirov çawa dimire? Çima dimire? Ji ber ku kal û pîr dimirin, hûn pîr nebin. Hûn ê kengî bimirin? Roj û heyv çawa li ezman disekinin? û hwd…dikin. Heta bersiveke ku têrî wan bike negirin, wan pirsên xwe her roj dubare dikin.

Di 6 saliya xwe de zarok xwedî xezîneyeke bi sê hezar peyvan in. Dikarin bi van peyvan deman ji hev cuda bikin û dema niha, bê û borî bi kar bînin. Di vê demê de pirsên wan jî her ku diçe zêdetir dibin, dê, bav û kesên din ên ku li wan dinêrin bi van pirsan aciz dibin. Gelek caran mezin dibêjin: “ev zarok ne normal in” û ji wan hêrs dibin, bersivê nadin pirsên wan ên derheqê zayendîtî û mirinê de. Lê belê tiþtên ku tên jibîrkirin û nayên zanin jî hene: Zarokên ku zêde pirsan dikin, dixwazin bibin xwedî keseyatiyekê. Dibêjin em jî wekî kesekî/ê hene û me jî bidin ber tiþtekî. Ji bo vê jî pispor van þîretan li dê û bavan dikin:

-Heke bi bersivên kurt û biwate ev pirsên wan bên bersivandin, zarok jî dê xwe bihêz û biqîmet hest bikin.

-Heke bersiv têrî wan bikin, êdî ew wan pirsên xwe dubare nakin.

-Heke bersiv dirêj bin û li gorî asta fêmkirina wan nebin, ew gelek caran guh nadin bersivan û mecbûr dimînin pirseke din bikin û pê jî mezinan aciz dikin.

- Heke pirsên zarokan neyên guhdarîkirin û bersiv neyên dayin, ev jî dê bibin sedema þikestina axaftina wan û êdî xwesteka axaftinê jî dê ji holê rabe.

-Heke zarok heta 7 saliya xwe pirsên wisa nepirsin, zanibin ku ev zarok ne normal in. Ji bo ku zarok van pirsan bikin, mezin dikarin alîkariyê bidin wan û bingeha pirsan amade bikin.” Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

A piþtî wê jor;