Mal Luqman Guldive Ecêba tu kesî nedîtî

Ecêba tu kesî nedîtî

 
1’ê Gulana borî ji bo karker û kedkaran û ji bo dewleta tirk jî veguherî azmûnekê. Lê em ê îro serê xwe li ser vê neêþînin. Jixwe hefteya borî me serê xwe pê êþandibû. Di 1’ê Gulana borî de bi þev û bi roj îmtîhaneke din hebû. Di vê îmtîhanê de ji bilî Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê, Tirkiye, Îran û Iraqê aliyekî din ê meseleyê hebû.

Xwedê zane jixwe bala her kesê kurd jî li ser vê yekê bû. Ew jî Rêveberiya Baþûrê Kurdistanê bû. Ango dijminahiya Tirkiyeyê, Îran û Iraqê bi tecrûbeyên me yên dîrokî berê jî dihate zanîn û heta radeyekê aþkera bû. Helbet ev hêz li ser dijminatiya li dijî kurdan dikarin çiqasî piþta hev mizdin, bi hev re çiqasî dikarin bibin serî, ev mijareke bi serê xwe ye. Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê jî dikarin ji bo berjewendiyên xwe, haþayî huzûrê bi gotineke amiyane “bavê xwe bifiroþin”; ev jî tê zanîn. Lê werin û li ecêba kesî nedîtî binêrin! Di êrîþa hêzên hewayî ya artêþa Tirkiyeyê de þûn û þopên hevkariya DYA’yê bi Îranê re xuya dike.

Weleh min nanê te nexwar!

Ji berê de gotine xwihê li birê mahr bike, ecêb sê roj in. Ecêba vê ecêbê jî nema. Lê ne me got, 1’ê Gulanê ji bo Rêveberiya Baþûrê Kurdistanê jî azmûneke baþ bû. Bi rastî jî hevdîtina di navbera Nêçîrvan Berzanî û Heyeta Tirk de, hevdîtinên lixwemikurhatina hevkariya bi dijminê kurdan re li ser dijminatiya kurdan bû. Meseleyek heye, dibêjin þivanek çûye ber pezê xwe li zozanan. Piþtî demekê þivanekî din jî hatiye nêzî wî. Vir de wê de dem li wan boriye. Saeta firavînê ye. Þivanê pêþî tê li tûrikê xwe dinêre, nanê wî hemû hatiye xwarin. Reben hîç gumanê ji hevalê xwe yê þivan nake. Ji wî we ye kerê nan xwariye. Tam wê kêliya ku ew hê li hundurê tûrê xwe dinêre, þivanê din ji dûr ve dike qêrîn: “Keko wele min nanê te nexwariye!” Hê nû tê ber dilê þivên ku þivanê hevalê wî nanê wî xwariye. Vêca Piþtî van qewmînan, piþtî vê hevkariya bi dijmin re Rêveberiya Baþûrê Kurdistanê bêje “Keko wele min nanê te nexwariye” jî êdî baweriya me kurdên çar parçeyên Kurdistanê jî zehmet e pê were.

Piþtî van bûyeran niha heyeteke DTP’î li Iraqê ye û wê bi rayedarên baþûrê Kurdistanê re hevdîtinan pêk tînin. Lê li gorî min dermanê herî baþ ji bo vê nexweþiya îxanetê, xwemêtinê, birakujiyê ew e ku gel xwe ji piþt ‘hêzên ku biryaran didin’ bide alî. Xwedê heye, di van mijaran de êdî kurdên çar parçeyên Kurdistanê jî têra xwe xwedî tecrûbe ne û wê vê destpêka nû ya nexweþiya navbihurî zû bifetisînin.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

 

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

A piþtî wê jor;