Mal Burhan Erdem Erdogan Bonapart

Erdogan Bonapart

 
Împaratorê Fransayê Napoleon di navbenda salên, 1762–1821’an de jiyaye. Hem ji aliyê leþkerî hem jî yê siyasî ve di nav fermandarên çaxê nû de cihekî girîng girtiye. Ew bi fethan ve navdar bû. Xwest yekitiya Ewropayê çêke, lê bi harkirina netewarperveriyê ve Ewropayî kirin dijminê Fransayê. Hezkirina gel tenê serkeftinên xwe yên leþkerî ve peyda kiribû. Ji hêza gel zêdetirîn baweriya wî bi hêza singûyê hebû. Bilindbûna wî de gelek kesan bawer dikir ku ew dê aþtiya Fransayê ya xirabûyî ji nû ve ava bike. Bes ji wê dûr ket. Daxwazên wî yên bêtixûp bûn sedemê têkçûna desthilatdariya wî. Rayêdariyê de bêhtir bû lasakerê sazûmaniya kevin. Ber vê çende hem qralperest hem jî komarparêz bûne dijberên wî. 1821’an girava Saint Helenayê di sirgûnê de mir. Nivîsîna ser kêlebera gora wî tenê du peyva pek hatibû: CÎ-GÎT, ango li vir nivistiye(radizê).

Siyasetmedar û þerxwazên Tirkiyeyê piþtî 200 salan warê siyasî û leþkerî de bûne þagirtên Napoleon. Binêrin hin dîtinên wî û kiryarên desthilatdarên tirk ên îro çiqas nêzîk hev in:

“Min xwe katolîk hesiband da ku ez cenga Vende’e de bi ser kevim; min xwe wekî misilmanekê lê kir paþre ez ketim Misirê; ku ez li Îtalyayê dilê hin kesa bistînim ez bûme papaparêz. Ger ez bûbûyama rayedarê gelê cihû, min dê perestgaha Suleyman ji nû ve damezirandibûya.” Rastî jî siyaseta serokwezîrê Tirkiyeyê Recep Tayyîp Erdogan dide domandin gelek rengê ya general Napoleon dide. Bo vê yekê em dikarin ji wî re jî bibêjin “Erdogan Bonapart.”

Ew di qesra spî de misilmanê nermok; ber dergehê yêkitiya Ewropayê laîk; li Tirkiyeyê misilmanê neteweperwer; li Vatîkanê hewariyê Îsa; li Qudsê dilsozê Mûsa; li Mekeyê sehabeyê pexêmberê îslamê Hz. Mûhammed; li Tehranê ehlibeyt; li hin bajarên Anatoliye ji xwe dedeyekî eleviya dide naskirin.

Napoleon digot: “Siyaset li ser mirovan lîstina qumarê ye.” Siyaseta Erdogan de jî ev nîþanene têne dîtin. Ev jî gotineke Napoleon e: “Ez guhdariya her kesekî dikim, bes gotina serê xwe de bi cih tînim.” Serokwezîr Erdogan gelek mijaran de, bi taybetî di pirsgirêka kurd de carinan hin mirovên zana, pispor ber hev dike û guhê xwe dide gotinên wan. Lê encamê de serê wî de çi heye wê dike. Li gorî dîtina Împarator Napoleon: “Ger komarparêzî, qralperestî, katolîkî (olrêtî) hêj ser demê zarokîtiyê de nîþanî mirovan nedin, dewlet nikare neteweyekê bike mirov.”

Lewnê perwerderiya neteweyên serdest a ku ev 80 sal in li ser zarokên kurdan tê ceribandin, xuya dibe ku ew jî bermayê dîtinên Împaratorê Fransayê ye. Zarokên kurdan ji serdema damezirandina komarê vir ve; darê zore ve bi aliyê komara bingehê xwe de leþkerî ve têne perwerdekirin. Pergala perwerdehiyê; bi giranahî li ser nijadperestiya kedxwaran a pîroz nîþan dide hatiye sazkirin. Hikûmeta Erdogan roj bo rojê vê pergala dijî mirovatiyê di herêmên ku kurd tê de dijîn de xurt dike.

Þîretên Napoleon yên der barê têkildariyên ol û civakê de jî pir balkêþ in. Xuya dibe ku serokwezirê Tirkiyê gelek maye di bin bandora vê þîreta Napoleon de. Ji ber ku ew jî pêwendiyeke bi vî rengî ve girseyên berfireh li kêleka xwe digire. Hejmareke kurdan a zêde jî dîsa bi vê hîlebaziyê ve xistine nav sefên partiya xwe. Napoleon der bare tekiliyên ol û civakê de vê dibêje: “Dîn nebe pergala dewletê dê çawa bê qewîkirin? Newekhevî di navbenda hebûnan de nebe civak najî. Dîn nebe newekheviya di navbenda hebûnan de jiyana xwe nade domandin.” Bê guman giþtî desthilatdarên cihanê ev siyaset meþandine. Lê nivîsîna vê rastiyê bûye nesîbe Napoleon. Baweriya min serokwezîrê Tirkiyeyê dîtina Napoleon a ji xwe re kirî bîrubaweriya bingehîn mijara olî yê. Ew jî newekheviya di navbenda hêjar û dewlemendan; a di navbenda mazlûm û zaliman bi vê dîtina Napoleon ve ji girseyan veþartiye û ew nivandine. Ew partiyên serdema damezirandina komarê vir ve li heremên kurd lê dijîn de bûyî baregaha gel. Îro dergehên wan hatine girtin, an jî hebûna wan a deverê daweriye. Partiya Erdogan AKP borîna xwe ya deh salan di bajarên kurdan de bûye partiya yekemîn. Sedemê wê jî dîndariya wî ya sexte ye. Ew baweriyên xwe yên olî de canecan nîn e. Nirxên ola îslamê yên pîroz ji berjewendiyên nîjada tirk ê serdest re kirine pejan. Ew Erdoganê Ewropayê dijberê biþaftina hin binemalên karkerên tirk dike; li Tirkiyeyê helandina milyonan kurdan bi fermaneke olî dide xuyakirin. Kurdên dengên xwe dayî partiya wî serokên cerdevanan, qatil, diz û talanker jî bin ew misulmanên baþ in. Lê ew bawermendê kurd ê dengên ne dayî AKP’a wî jî mirovên xirab, nebaþ û munafiq in. Newekheviya di navbenda kurd û tirkan de; li gorî dîtina Napoleon wî jî bi bîrûbaweriyên olî ve peçavtiye. Di dîrokê de Napoleon û desthilatdarên miratê wî þopandî, vî lewnê xapandina mirovan baþ dizanin. Lê mixabin hê jî gelek bawermendên kurd ji dîtina vê rastiyê dûr in û hin kesên menfeetperest ji naxwazin bibînin. Bê guman dîndariya wî ya sexte di salên peþiya me de dê bêhtir bê dîtin. Rûpoþa wî dê bikeve erdî. Li vir a nebaþ ew e ku bazirganiya wî ya olî dê agirê asîmilekirina kurdan bide xweþkirin.

Napoleon rastiyek aniye ziman. Li Tirkiyeyê Erdogan li wê rastiyê xwedî derket û fêkiya iktîdarê jî bi vê riyê ve dixwe. Hem bi vê riyê ve azadiya kurdan jî dide astengkirin. Dayîna fermana êriþkarane a li ser Baþûr jî dîsa rê û azîneyeke Napoleon e. Dema min ev rêzîk dinîvîsîn; serokwezîrê Tirkiyeyê civînekê de helbesta M. Akîf Ersoy a bi navê “Þehîdên Çanakkaleyê” dixwend û pêþberî kurdên mazlûm û misilman banga cîhadê li gelê tirk dikir. Dimenekî pîroznameyê dida xwendina helbesta baweriyên nijadperestî û oldariyê ve hatî raçandin. Raya giþtî dîjî kurdan radikire ser piyan, hestên wî bi xwendina helbestê ve dida xurandin û berê ciwanên tirk dizivirande cîhada pêþberî kurdan hatî bangewazî kirin.

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;