qźrīnek bźdeng

HELEBÇE

Rûpelek ji dîrokê

Ji bo bîranîna cangoriyên Helebçe

“Ji bo me kurdan

Dijminan loxetek çêkiriye.

Di loxeta wan de,

Navê kužtina me Kurdan, paqižî ye!

Tirbê me, yê bi hev re jî

Tim newal, çiya û banî ne.

Li Sêrtê Newala Qesaba

Newala Qutê, Geliyê Zîlan

Sî û sê gule, Dêrsîm

Û HELEBÇE!..

Heeey Xwedê, êdî bese loo!..”

***

Û dîrokê di nava rûpelên xwe yên rež û bi tîpên bixwîn nivîsî:

QÊRÎNA BÊDENG!.. HELEBÇE

Sal 1988 - 16 ê Adarê

HEWAAAAAAR û HEWAAAAAAR!!!!

Ne yek car, ne sed car; hezar car, sedhezar car HEWAR!..

Bajarê mirî, QÊRÎNA BÊDENG! HELEBÇE

Birayê Hîrožîma - Xwîžka Nagazakî

HELEBÇE! HE-LEB-ÇE!..

Û MIRINA BÊ ŽER Û CENG:

HELEBÇE!..

Erd û Esman Rež Girêdan

Û

Keçka dayika xwe hembêzkirî

Û zarokê žîrmêj

Bapîrê rûspî

Bêhn kirin nefesa cemedê a mirinê

Di 16’ê Adara 88’an

Di kolanên Helebçê

Ên bi tîrêjên heyvê

Hatîne ronîkirin…

Amadekariyên Newrozê nîvço man wê rojê. Roja helesor mizgîniya biharê neanî, dayikan nelorand û zarok negiriyan wê rojê. Žalûl û bilbila nexwend û gulên sorgevez venekir. Dar û kulîlk nebižkivîn wê rojê. Helbestvanê xwedî van hest û ramana hema dilopek (peyvek) jî ji çem û behra dilê xwe neherikand ser dežt û zeviya jîngeha xwe. Di nava dilên hoženg û leheng de birîndar bûn hêvî-hezkirin û hemû evîndariyên jiyanê yên rengareng. Û wê rojê rež û žîn girêdan tevahî cîhanê; ax û avê, ba û êgir, erd û esman, xweza û insan... rež girêdan!..

“Hezar nehsed hežtê hežt bû

Kurdperweran rež girêdan

Nûçe a rež zû belav bû

Dost û yaran rež girêdan

Eman eman,eman eman

Helebçe girt mij û dûman

Pênc hezar Kurd cangorî bûn

Birîndaran nedît derman

Eman eman, eman yadê

Zar-zêç, pîr-kal, teyrên Xwedê

Bi bayê kimyewî mirin

Rež girêda Kurdo,Werdê

***

Belê, ewrên rež û tarî, yên bi xwe re digerandin jahrî, li ser asîmanên Helebçê, li ser bejn û bala dežt û çiyayên mezlûm belav bûn. Belavbûn û jehra xwe barandin ser xaka pîroz a ku cara pêžîn tovê jînê li wê derê hatibû režandin û bibû jîngeha jînê.

Jehremarên koremar jehra xwe režandin nava dilê Kurdistanê Helebçê û hewara dayikan, qêrîna zarokan û nalîna pîremêran deng ‘venedida’ li nav dil û hinavên dežt û çiyayên bêkes û bêxwedî, li ser asoyên Helebçê, kolanên bêdeng û bajarê mirî... Lê, lê ‘qêrînên bêdeng’ li ser beden û cendekên bêzimana, belav bûn her çar hêlan û deng veda, olan da li dežt û çiya –çem û derya, erž û esman û her derê cîhan...

Wê rojê, wê rojê her kes û her tižt bi çavên xwe bûn žahidê wê ‘mirina bê žer û ceng’ û bi guhên xwe bihîstin ew ‘qêrîna bêdeng!’

Û hewara dayikan, qêrîna zarokan, nalîna pîremêran deng vedida li ser dežt û çîyayên bêxwedî, li nav xaka jîndar, li erž û esmanên deryayî û li ser asoyên Halebçê...

Dîsa hewara Ferad û Dîclê, hewara Mirad û Zê, hewara rûbarên kurd û Žetulereb, dîsa hewara dežt û zozanên dilistana welatê gul û kulîlkan belav dibû li her çar dorên cîhana xwedî text lê bêbext..

***

Bi çekên kîmyewî êriž pêkhat. Ku di dîrokê de heya wê rojê nehatibû dîtin, evqas bi berfirehî çekên kîmyewî bi kar hatîne. Di encama vê êriža kin de, piraniya wan jin- zarok û pîremêr û pîrejin 5.000 kes hatin qetilkirin û qirkirin...

Li Helebçê!

Li Helebçê

Pênc hezar kulîlk ‘çilmisîn’

Di berbanga sibeheke biharê!

Pênc hezar kanî ‘çikiyan’

Li nav derya jînê!

Pênc hezar keskesor ‘rež’ bûn

Li nav ewrên rondikrêj

Û pênc hezar evîndar ‘veqetiyan’

Di hêlîna evînê!?!..

Lê kî çi bêje bila bibêje

Pênc hezar tovên jînê

Pênc hezar cara,

Na na sed hezar caran

Xwe režandin nav xaka pîroz

Ku ji nûh ve žîn bibin

Li welatê Mem û Zînê

Û bibin xemla jînê

Li her çar aliyê cîhanê!..

Wan kulîlkan ji bîr nekin

Kulîlk û evîndarên Helebçê dijîn. Ew, li ser çiyayê Zagros li Dežta Heyatê li nav kulîlkên azadiyê de dijîn. Ew, li nav pelên Ferad, Dîcle û di nav avek zelal de mîna masiyekê dijîn. Li dežta Feražînê li bin asîmanê žîn mîna bûkabaranê rengareng dijîn, li Xaçort bajarê deryayê di nav govenda keç û xortên azadîxwaz berçemkê digirin û dikevin bablekan-berampižt û žêxanî…

Ew, li Geliyê Qewalê li çiyayê Kato li ber kêleka Zê (Zap), li gel hoženg û lehengên jiyana bextewar, bêwest û bêrawest ber bi derya azadiyê ve dimežin, dimežin û dimežin.

Ew li her çar aliyên Kurdistan û li her derê cîhanê di nav têkožîna azadî-ažitî û mirovahiyê de li gel têkožerên gernas û egîd mil bi mil, dil bi, dil têdikožin.

Û Ew li çiya û derya, dežt û mêrga, li nav çem û rûbar, li zozan û daristanan, Ew li her derê erd û esmanan dijîn. Ji ber ku Ew tîrêjên Rojê ne û çu kes û çu tižt nikare tîrêjên Rojê vemirîne, tu hêz û tu kes nikare wê Roja pîroz, wê Roja helesor tarî bike, ku di berbanga serê her sibehekê li gel stêrka sibê derdikeve!..

Ew, di dilên me de, di jiyana me de, di têkožîna me de û di pêžeroja me de dijîn û her dem wê jî bijîn.

***

Û hûn; ey hemû kesên ku di qefesa singê wan de dilê wan xwe hiltavê; guh bidin dilê xwe; û JI BÎR NEKŻN

Çi bibe bila bibe; niha, pažî û tu car

Vê dîroka birîndar ji bîr nekin!..

HELEBÇÊ JI BÎR NEKIN!!!

Hewlêrê ji bîr nekin!!!

Qamižlo ji bîr nekin!!!

Hîrožîma û Feloceyê ji bîr nekin!..

XWE Û MIROVAHIYA XWE JI BÎR NEKIN!!!

14-03-2008 09:29 Editor Published in Nivīskar, Hemīd Dilbahar

This entry was posted on 14-03-2008 09:29. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 12 time. You can leave a comment. Last update on 14-03-2008 09:29
Views: 190    

Users' Comments (0)

Average user rating    (0 vote)

No comment posted