Mal Hevî Berwarî DESTMALÊN JIYANÊ -VII-

DESTMALÊN JIYANÊ -VII-

 
Agirê Hezkirinê

Çu tiþtik nîn e ku li ber agirê hezkirinê nehelîne.

***

Jiyanê gotinên xwe yên dawiyê hêj temam nekiribû sekinî bêhnekê. Berê xweziya xwe daqurtand. Paþî ji kurahiya dilê xwe bêhna xwe girt û da.

Di vê navberê de Xortê Bajarî, ji dil û can, bi hemû ruh û giyana xwe Jijan guhdarî dikir. Rengê Xortî guheribû, bedena wî sist bûbû. Te digot qey ew, ne ew xortê berî niha ye.

Awirên wî ew qas guherîbûn heçko ew çûbû yekî din hatibû þûna wî. Li þûna wan awirên berî niha yên pozbilind û tûj, niha awirên gelek nerm, kelogirî û dilþewat nava herdu çavên wî dagirtibûn. Mîna ku hesinek hêdî hêdî bihele hemû hestên Xortê Bajarî yên hiþk yekoyek heliyan di nava wî agirê hezkirin û dilsoziyê de.

Jiyan bi vê çendê hesiyabû.

Destên Xortê Bajarî êdi nava lepên Jiyanê de bûn. Xortê Bajarî ji niþka ve germahiyek ji wan destan seh kir. Di wê demê de xwedanê wan destan ji bo wî tiþtê herî hêja bû. Wî heta wê gavê gelek tiþt bihîstibûn û dîtibûn; lê qet çu tiþtî mîna van gotinên jidil bandor li ser wî nekiribû. Qet çu awiran mîna van awirên ji dil û biefsûn dilê wî nehelandibûn.

***

Haja Xortê Bajarî, bi mirovên li kolanê dihatin û diçûn nebû. Wê kêlikê tiþtê tenê bala wî dikiþand Jiyan bû. Germahiya dest û dilê Jiyanê. Awir û gotinên Jiyanê.

Jiyan bi hemû xweþikbûn û mirovbûna xwe diherikî dilê Xortê Bajarî, tevî bayê demê.

Hejarî û Dewlemendî

Hin dewlemend hene gelek ‘hejar’ in, hin hejar hene gelek ‘dewlemend’ in.

***

Jiyanê gelek bandor li ser Xortê Bajarî kiribû. Germahî û dilsoziya dil û giyana Jiyanê, xwîna di rehên wî de ji serî heta binî paqij kiribû.

Dest û lepên Jiyanê mîna destên ferîþtehekê ruh û giyana Xortê Bajarî hembêz kiribû.

Xortê Bajarî xwest ku wan destan bibe ber devê xwe maçî bike, lê kir û nekir neþiya. Gelek sist bibû, xwînê xwe ji çokan vekiþiyabû, te digot qey misqalek qudûm jî nemabû di giyana wî de.

- Erê Keko; got Jiyanê, gotinên ‘hevalê Egîd’ hatibûn bîra wê:

- Min ji heta niha tiþtekî gelek baþ fêm kir ku çu tiþt mîna dil dewlemend nîn e. Yên jar û perîþan, belengaz û evdal, hejar û feqîr dibe ku tehma hin tiþtan winda bikin, lê yên dilê xwe winda dikin her tiþtê xwe winda dikin. Hingê jî ew nizanin kanê hezkirin û evîna jidil çi ye. Haja wan hingê bi birçî, tazî û belengazan nîn e. Ew her tiþtî ji bîr dikin. Ji ber ku wan dilê xwe ji bîr kiriye. Jixwe her tiþt jibîrkirinê dest pê dike. Yên dilê xwe ji bîr dikin xwe û mirovahiya xwe jî ji bîr dikin. Ewên xwe ji bîr dikin her tiþtî ji bîr dikin. Û hingê ew bi tenê dikevin nava lepên kolanên biyanî û dibin ‘êxsîrên xwe yên xwe ji bîr kirîne...’

Piþtî van gotinên xwe Jiyan bixwe jî ketibû bin bandora ruha xwe. We diyar bû mirov carina bêyî xwe jî be di bin bandora xwe de dimîne. Demên wisa, ew dem in ku, mirov, mirovahiya herî kûr di dilê xwe de hiþyar dike û wê radike ser piyan.

Jiyan kelogirî bûbû bêyî daxwaza xwe hingê. Heke xwe serbest biberda dê bi hezaran rondik bibaranda ji her du çavên xwe.

Tenê Rondikek

Her rondikeke jidil ronahiya ruha mirovan e!..

***

Jiyanê nikarî li ber xwe bide. Ma kê dikarî li ber qêrîn û hewara ruha xwe li ber xwe bide. Kê dikarî li ber herikîna rûbarê dilê xwe li ber xwe bide...

Hêj çend kêlik li ser neborîbûn rondikekê xwe ji çavê Jiyanê yê rastê berda ser hinaroka wê ya sorik. Tenê rondikek.

Lê Jiyan tevî vê rewþa xwe jî hê li ser xwe bû.

Jiyanê careke din li nava awirên Xortê Bajarî nêrî û çend gotinên di dilê xwe de herikandin nava awirên wî:

- Weke dayika min dibêje, bajariyan girî ji bîr kiriye. Ji ber ku dilê wan xwe nahilavêt. Ma yên dilê wan lênede dê çawa çirûskên ronahiyê ji herdu çavan xwe berdin ser hinarokên xwe. Ma yên ji bîr kiribin rondikên çavan birêjin dê çawa tehma keniyê seh bikin?

Piþtî van gotinan Jiyanê axîneke kûr veda ji hemû kûrahiya dilê xwe:

- Ji ber vê çendê ye ku ez her roj lêborîna xwe ji destmalên xwe dixwazim. Ji ber ku ez her roj careke din pêdihesim ku ez wan didim nava lepên bêdilan. Ên bê dil van destmalên dilpaqij qirêj dikin. Ji ber wê ye ku ez her tim dibêjim: ‘Ev bajarî dê kengî ji dil û can bigirîn, da ez jî bibînim ku ew destmalan ji bo paqijkirina rondikên çavên xwe dikirin. Ev bajarî dê kengî bi dilopên ronahiya çavên xwe destmalên Jiyanê hembêz bikin?!?..’

Ji Asîmanê Ruhekê

Piþtî van gotinan, Jiyanê xwest destên Xortê bajarî berde. Lê Xortî nedixwest Jiyan destên wî berde. Jiyanê bi awirên gelek germ û mirovîn li nava çavên Xortê Bajarî nêrî. Herdu çavên Xortî tijî bûbûn.

Piþtî wan awirên Jiyanê yên germ destên Xortê Bajarî sist bûn û ji nava lepên Jiyanê ketin kêlekê. Hingê herdu çavên Jiyanê bûn þahîdê wê demê. Jiyanê berê dît ku, ‘dilopeke ronahiyê’ xwe ji çavên wî Xortê Bajarî berda xwarê; paþî yek din, yek din, û yek din. Jiyan wê rojê bû þahid ku ji asîmana ruha Xortê Bajarî rehm barî.

Jiyan li xwe digere

Dema lêgerîn bi dawî bibe dê hilm û nefes li Jiyanê biçike!..

***

Jiyanê berê bi destmalekê rondika li ser rûyê xwe paqij kir. Paþî li nava awirên Xortê Bajarî nêrî û destmal ber bi rûyê wî ve bir. Û ew rondikên ku heta ser lêvên wî Xortê Bajarî hatibûn xwarê hêdî hêdî bi rengekî gelek nazdar paqij kir.

Gava awirên Xortê ku alek û hinarokên wî ji þerman sor bûbû bi awirên Jiyanê ketin hingê Xortê Bajarî destên Jiyanê birin ber lêvên xwe û bi hestên zarokekî bêguneh maçî kir. Demeke xweþ wisa destên Jiyanê li ber devê xwe girt. Paþî destên Jiyanê bir ser dilê xwe û çend gotinan xwe berda ser lêvan, ku niha ruha xwe berdabû nava lepên dilê Jiyanê û dilê xwe xistibû nava lepên wê:

- Li min biborîne Jiyan, li min biborîne; ez xwe davêm ber bextê te tu li min biborîne. Ji bo xatira wî dilê pîroz û rûyê ronî ey Jiyan, tu li min biborîne. Ez gunehkar im dizanim, lê tu ji bo xatira van rondikan min bibexþîne!.. Tu min bibexþîne ey dilê pîroz, tu min bibexþîne!.. Ez soz didim te, ez dê êdî bi rondikên dilê xwe destmalên te hembêz bikim. Bide xatira awirên xwe û tu li min biborîne û min bibexþîne ey Jiyan!..

***

Roj hêdî hêdî diçû ava li rojavayê bajêr. Jiyan, hê li kolanên wî bajarî, mîna mirovekî xwewindakirî li xwe digeriya. Lê haja bajariyan bi Jiyanê nebû. Bi tenê ji bilî wî Xortê Bajarî yê rondikrêj!..

Û Jiyan bi tena serê xwe be jî digeriya li her derê bajêr!.. -Dawî-

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;