Zimanê dayika min þîrîn e

Weke pêþiyên me jî gotine “ziman hem tehl e hem þîrîn e. “Dema gotinên nexweþ û ne di cih de ji zman diherikin ziman tehl dibe û gelek caran jî bi van gotinên nexweþ dilê mirovan diþikêe Dilê þikestî ji xwe cebar nabe.

Dema gotinên honandî û xweþ bêne ser ziman wê çaxê ziman jî xweþ û þîrîn dibe

Ziman di devê hinekan de dibe kaniya jiyanê û hêviyan av dide her tim. Û di devê hinekan de dibe kufrî û jehr jê diçe. Di devê hinekan de dibe helbest stran û gotinên parzûnkirî. Di devê hinekan de jî dibe derew û devê wan dibe sergoyê derewan

Mebesta me li vir ne ku em ziman þûcdar bikin. Ji ber ku ziman di devê mirovan de dibe çekên cuda û herkes li gorî xwe vê çekê bi kar tîne. Em dikarin bêjin ku dîsa çeka herî xurt û bibandor ziman e. Civak û gelên ku vê çekê ne ji bo kuþtinê lê ji bo çand, huner û wêjeyê bide þixulandin, ew civak wê bibe nirxên herî bilind û payedar

Ev aliyekî ziman e, îcar em werin ser aliyê din ê ziman. Weke tê zanîn kesek nabêje zimanê bavê min, her kes dibêje zimanê dayika min Ji ber ku ziman di devê dayikê de xweþtir û þîrîtir e. Dema dayikek nifiran jî bike ew herka zimanê wê yê xweþ xira nabe. Di nav nifiran de dîsa wêje bixwe heye. Mînak “xwedê emrê te kin bike”, “ev îd di ser te re derbas nebe”, “emrê te biqefise” û hwd. Avrakirina van gotinan ne basît û ji rêzê ye. Her çiqas aliyê wan ê neyînî li pêþ be jî wêjeya me xurt û dewlemed kirine.

Dema dayikek nifiran li zarokeke xwe dike em dizanin ku ew nifir ne ji dil e. Ew nifir dibe duayek û bi ser zarokên xwe de weke rehmê dibarîne. Ez dibejim bila dayika min nifiran bi ser min de bibarîne bes bila bi zimanê dayika min be.

Her zarok bi zimanê dayika xwe mezin dibe û pê xeber dide. Gotina ewil ku ji devê zarok derdikeve “ede” ye ango dayik. Cara ewil dengê lorîkên dayika wî dikeve guhê wî. Cara ewil bêhna dayikê pozê wî li jiyanê vedike.

Bi dîtina rûyê ewîl evîna zarok dest pê dike ew rû, rûyê dayika wî ye. Ji ber wê yekê dema zarokek bikeve tengasiyê, alikariyê ji tirsa yan jî dikeve tengasiyê gotina ewil ku ji devê wî derdikeve “dayê” ye.

Lewra jin jiyan e. Yanî jin jiyanê xweþik dike û dixemiline. Jiyanê bi germahiya dilê xwe hembêz dike. Ji xweþikbûna wê ye ku hemû tiþtên xweþik û yên berbiçav bûne navên wê. mîna xezal gul çiçek, kevok, sêv, zozan û hwd.

Dayîk rehm û bereketa xwezayê ye. Ax di destê wê de dibe zêr dojeh bi duayên wê dibe bihuþt.

Li hember vê zimanê mêran (ne hemû kes û ne hemû caran) gelek caran hiþk û tehl e þûna duayan zirt þer mirin ji zimanê wan diherike.

Em bala xwe bidinê di civaka me de mêr û mirin tên eynî wateyê. Tê wê wateyê ku mêr ji bo kuþtin û mirinê ye. Yanî mêr an wê bimire yan wê bikuje.

Kesek nabêje jinxwas dibêjin mêrxas ango mêrê xas î. Îcar navê mêrê xas jî kirine þêro, piling, aslan, baz û hwd.

Li vir em gotineke din a pêþiyan bînin bîra xwe. Dibêjin “berxê nêr ji bo kêrê ye”. Wateya vê gotinê ji mêr an wê bikuje yan jî wê bimire.

Mêr her tim jiyan kiriye gola xwînê û talan kiriye. Jinê jî paqij û xweþik kiriye. Jin bi maye hatiye firotin bûye kole lê tu caran hêviyên xwe ji jiyanê qut nekirine. Ji ber ku ew bi xwe jiyan e.

Dîsa jî hem zimanê bavê min û hem zimanê dayîka min xweþ e. Heger hûn bi zimanê bavê xwe negiriyabin werin em bi zimanê dayika xwe bikenin. Em bikenin heya em ji ken bimirin...

02-04-2008 10:52 Editor Published in Forum, Forum

This entry was posted on 02-04-2008 10:52. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 6 time. You can leave a comment. Last update on 02-04-2008 10:52
Views: 47

Users' Comments (0)

Average user rating    (0 vote)

No comment posted