Bi darbesta min nekene û pêjnên xwe ji
reþgirêdana darên welatê min re þîrove neke, xwe bi ser bêrîkirina xwe de
bikuje, evîna xwe ji gulebaranê birevîne û darbesta min jî li ber baranê
bihêle!
De ji çavên bendemanê bibarin ey sersalên
ziman þikestî!
Dem diherike û dilê me di mijê de dixwe.
Êþ diherike û xewna me bi guliyên xwe
dixeniqîne. Ne masiyên te, ne bêdengiya te, ne toza te û ne jî sirûdên te zeft dibin.
Ne axa te, ne qûma te, ne hembêzkirina te û
ne jî rondik û cengên te sar dibin.
Ne stêrkên sînga te, ne aramkêþana
pencereyên te, ne lehengiya kulîlkên te û ne jî deryaçeyên xwîna te zuha dibin.
Gurmîna daholên te di cergê sînoran de asê
dibin, rûyê te bi ewran re ber bi çavên rojê ve baz dide û gavên te bi kevirên
reþ ên poþmaniyê diþewitin.
Tu di hinavên taristananê de pasvaniyê
karwanên azadiyê dikî, nelezîne, ji westana çiyayên xwe bawer neke, ji pey
sîbera xwe venegere, tirsa xwe bi baskên xweþmêriya xwe biparêze, serçavka demê
bidize û navê xwe, zindana xwe, kaxezên xwe, hebûna xwe di goristana dilê min
de veþêre!
Rûbarên xwe bilorîne û evarên xwe amade
bike, / Ez jî bilûra xwe di gurîna þewatên xwe de amade dikim.
Serê xwe ji reþekon û ji qehqeya tal a
komkujiyan vala bike û ez jî mûmên þehîdên xwe di bagera sînga xwe de, wek
rasteqîniyê, vedimirînim.
Li paþ xwe nezîvire û asîtankên xwe radestî
bîranînan û radestî reþebayên temenê min bike!
Çiyan ji nav kevirên lêvên te diherikin,
Çiyan baskên xwe bi ser birîna me de
vedigire û kilîtên girî bi ser darbesta salan de diavêje.
Neynik; di xwîna te ya þîn de diþikin û li
ser hinarkên Oremarê, gustîlka te di dengvedanê de direqise..
Sersal di berbiskên te de spî dibin..
Wek xatirxwestinê ber bi te ve diherikin,
Wek dilbijînê ber bi mirinê ve difirin,
Wek hîveronê di hiþê çiyê de winda dibin.
Wek xetireyên pirtûka te li ser zikê dîrokê
diçurisin,
Û wek bilûra min, qublenameya berbangê ji
kêlan re dihêlin.
Di mirina te de sersalên xwe dibînim
Di gazinên te de kavilên peyvê hiþyar dikim
û baranê li þehîdan radipêçim û darên sor ên hawara te hînî tolhildanê dikim.
Di sersalan de tu ji dayik dibî
Di sersalan de tu keviran di navê xwe de
dikolî,
Di sersalan de destên te bi ser bagera
oxirê de digirîn
Û di sersalan de tu bi êþê re diêþî.
Ey welatê wek kêrê!
Ey welatê wek meyê!
Ey welatê wek pirsê!
Li rêçên min binêre ku çawan behsa agirê te
dikin
Li kevokên destê min binêre ku çawan behsa
nêçîrvanên xwîna te dikin
Li dergehan binêre ku çawan di kenê te de
behsa bendemana dayikan dikin
This entry was posted on 29-12-2007 09:18. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 36 time. You can leave a comment.
Last update on 29-12-2007 09:18 Views: 624
Users' Comments (0)
Average user rating (0 vote)
Only registered users can comment an article. Please login or register.
Burhan Erdem 
(0 vote)
Views: 624