Mal Kakþar Oremar Cihê Burhan Karadenîz

Cihê Burhan Karadenîz

 
Piþtî çavên xwe li jiyanê girt û pê ve êdî Burhan dikarîbû vegere welêt, ji bo vê rêwîtiyê heval û hempîþeyên wî li bajarê Bochumê merasîmek li dar xistibûn. Roja bîst û heftê adarê li ber komeleya kurdan kesên li hev civiyabûn ji xwe tiþtek winda kiribûn. Êdî ji bo wan wezîfeya dawîn a ji bo Burhan Karadenîz rêwîkirina wî ya welatê wî bû.

Hevalên wî, hempîþeyên wî û dost û xizmên wî axivîn. Her yekî ji wan behsa beþekî jiyana Burhan Karadenîz kirin. Êdî dema veqetîna ji Burhan Karadenîzê parçeyekî jiyana wan hatibû. Wî ji bo welatê wî yê bi salan bi hesret mabû rêwî dikirin. A di rojê naaþê Burhan Karadenîz gihîþtibû Ameda hesreta dilan.

Di ser wê rojê re va ye pênc sal derbas bûne. Burhan Karadenîz li Kabristana Mardîn Kapiyê hatibû veþartin, ku li vê derê Burhan bi dehan caran nûçe þopandibû. Ew niha li nava þehîdên têkoþîna azadiya Kurdistanê ye ku ev der bi destê her kesî nakeve. Jiyana Burhan Karadenîz di sala 1973’yan de li Amedê dest pê kiribû. Bavê Burhan ji tirkmenên Bismilê û diya wî ji dimiliyên Amedê bûn. Lê birayên wî di nava têkoþîna neteweyî de bûn. Di salên zarokatiya xwe de, li nava mozaîka gel û çandan kuçeyên Amedê nas kir. Burhan, tevî diya xwe ji ziyaretên birayên xwe zindan nas kir, gotinên girtî, îþkence û berxwedan salên zarokatiya wî xemilandibûn.

Bi vê zarokatiyê Burhan Lîse xwendibû û di wê demê de ketibû nava têkoþîna neteweyî ya Kurdistanê. Ku ew sal salên serhildanê bûn. Kurd bi hêviya azadiyê careke din derketibûn ser dika dîrokê. Burhan di sala 1991’ê de, weke karûbarekî di riya welatparêziyê de, dest bi xebata rojnamegeriyê kiribû. Rojnameya hefteyî Yenî Ulke bûbû dilê kurdan û Burhan jî bûbû rojnamevanê wê yê herî ciwan. Lê li hemberî têkoþîna kurdan þerê qirêj dest pê kiribû. Pênûsa rojnamevanên kurd jî hedefa makîneyên mirinê bû.

Dema ku makîneyên mirinê li Batmanê Cengîz Altûn qetil dikirin, çapemeniya kurdî xwe ji rojnameyeke rojane re amade dikir. Huseyîn Denîz rojnamevanekî din ê çapemeniya kurd bû ku di wan rojan de hate qetilkirin. Lê rojnamegeriya kurdî êdî bi rojnameyeke rojane rojeva kurdan radigihand. Di rojên dawîn ên bihara sala 1992’yan de Ozgur Gundemê bi eleqeyeke mezin a gelê kurd dest bi weþanê kiribû. Lê makîneyên mirinê jî nedisekinîn. Bi çend rojan piþtî derketina rojnameya Ozgur Gundemê pêþiyê Hafiz Akdemîr, Yahya Orhan û Cengîz Ababay hatibûn qetilkirin.

Û roja 5’ê tebaxa 1992’yan, vê carê Burhan Karadenîz hedefa êrîþa makîneyên mirinê bû. Gava ku Burhan ji bo xebatê diçû buroya rojnameyê, ji piþtre bera wî dan. Burhan birîndar ketibû, pêþiyê wî rakirin nexweþxaneya Amedê, ji wê derê jî nexweþxaneya Enqereyê. Bi saya alîkariya heval û hogirên xwe ji bo tedawiyê hate Almanyayê, piþtî demekê dîsa vegeriya Amedê. Lê Burhan nikarîbû li Amedê bimîne, lewra felc bûbû û ji bo tedawiyê careke din hate Almanyayê, lê dîsa bi armanca vegera welêt bû ew hatina wî.

Burhan ma li Almanyayê. Lewra ew þert û mercên ji bo vegera wî ya welêt peyda nebû. Weke rojnamevanekî li surgunê jiyana xwe li Bochuma bajarê Almanyayê domand. Ji rojnameya Ozgur Polîtîka re nivîsî û di televîzyona kurd de bername çêkir. Burhan her aktîf karê xwe berdewam kir. Heta roja çavên xwe li jiyanê girt.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

Users' Comments (0)

Only registered users can comment an article. Please login or register.

No comment posted

Jêr; A beriya wê		A piþtî wê jor;