Rojek e*

Zivistan bi hemû rûspîtiya xwe mînanî hîzarekî çîk spî axa Xwedê nûxumandiye. Li hin deran, berfa ku þax û guliyên daraberûyan bi ser bejna wan î qut î qalind de xûz kiriye, diþibe piþtî balavekê li ser sênca baxçeyekî raxistina kirasên spî yê jinên mal maqûlan; welê bi rêk û pêk, diraxe, û wisa bi þaxan ve nazenîn.

Li der, di vê sir-seqema ku dest û piyan bi meriv ve dike rêsî, refeke reþêleyan weke dixana lûleya sobeyeke nû vêxistî geh bi jor de hilor dibe, geh weke kulmeke axa reþ dirijin erdê.

Ev refê reþêlê -gelek kes ji wan re dibêjin çivîkên berfê- diþibin feqîr û belengazên ji qewmê min. Ew jî weke kesên hemxwîn û hemzimanê ji qewmê min li reþehiyekê digerin; da li ser deynin, têr bixwin...û bi ewleyî bisanisin...

Xwedayê min, Tu xefûr û rehîm î.

Yê dike ku baz hêlina xwe li serê lûtkeya herî bilind a çiyayekî çêbike, dikarê dilên qewmîtiyê, biratiyê, yekitiyê biniqutîne dilê qewmekî jî.

Ya Rebbî! ji Te û rêberiya Te pê ve, çiyê me heye?

Tu Xwedayê me yî. Û Tu jî zanî, Tu jî zanî ku ev qewmê di riya Te de rêwî, weke hemû qewman hêjayî serxwebûn û azadiyê ye.

Em ji Te ne xafil in.

*Beþek ji xebata min a bi navê

‘Rojnûska Serhildana Þêx’.

Ev navnîþana maîlê ji bo botên spaman hatiye parastin, ji bo hûn bibînin divê Javascripta we vekirî be

30-03-2008 09:45 Editor Published in Nivîskar, Arjen Arî

This entry was posted on 30-03-2008 09:45. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. This article was favoured 12 time. You can leave a comment. Last update on 30-03-2008 09:45
Views: 150    

Users' Comments (0)

Average user rating    (0 vote)

No comment posted